Doorzoek deze website

Je komt het steeds meer tegen. Thema bruiloften. Je kunt het zo gèk niet bedenken, alles kan! Zo las ik vandaag een stuk in de krant dat de Amerikaanse actrice Jamie Lee Curtis wel een heel bijzondere outfit heeft voor het huwelijk van haar dochter. Volledig in cosplay thema gaat ze als één van de personages in World of Warcraft verkleed. Je moet het maar durven… De Peaky Blinders stijl zie je ook veel in huwelijken terugkomen en terecht, want het ziet er natuurlijk fantastisch uit! En zo kunnen we er nog wel veel meer opnoemen, al zijn het vaak ook wel de modetrends die gevolgd worden. Desalniettemin, als trouwambtenaar ga ik daar natuurlijk het liefst zoveel mogelijk in mee. Als een bruidspaar verzot is op Harry Potter, dan duik ik erin, lees ik de boeken, pluis het internet uit, kijk de films, koop ik een zakjes smekkies in de meest smerige smaken als persoonlijk cadeautje van mij voor het bruidspaar, schrijf zodoende een speech geheel in de stijl van Harry Potter en leen ik de enige echte Harry Potter hoed om het plaatje compleet te maken. En wat doe je dan als er een bruid de hele dag alleen maar liedjes van de Beatles draait? Dan verwerk ik 19 titels van Beatles liedjes erin en zelfs complete lyrics in de speech. En hoe noemen we die dan? Juist… de “Beatles Speech”. Of als je 2 bruidegommen trouwt die in de jaren 80 met de hele vriendenclub alle Madonna feesten in Amsterdam afliepen en als lijfspreuk hebben: Als je het even niet meer weet, vraag jezelf dan eens af: Wat zou Madonna doen? Dan is er maar 1 oplossing, De “Madonna Speech” schrijven en de grootste hits van Madonna verweven in de speech en die natuurlijk zingen. Dat de gasten vervolgens de liedjes met z’n allen moeiteloos meeblèren is natuurlijk ON-VER-GE-TE-LIJK! Het is voor mij gelijk een mooie manier om mijn bruidsparen te herinneren, niet alleen aan henzelf, maar ook aan het thema van hun speech. En zo passeerden er al prachtige thema’s de revue en daarom geef ik mijn speeches altijd namen: “de beatles”, “Madonna”, “Harry Potter en de vieze smekkies”, “Assepoester”, “de Spiegel Speech”, de “Pot met Goud speech”, “PickWick en de theezeefjes”, de “Bier Speech”, de “PSU speech”, “The Big Apple speech”, “De Vuilniszak”, “Snoepen van de liefde”, “Tikkeltje getikt speech”, “De Formule 1 speech (met persoonlijk felicitatiefilmpje van the one and only Olav Mol!), “De 7 brieven speech”, “De symphonie van het leven”, de “Ajax-Feijenoord speech” en zo kan ik er nog wel veeeel meer opnoemen.

Oh yes! Het trouwseizoen is kneiterhard van start gegaan en wat is het heerlijk dat alles weer kan en mag. We kunnen de liefde weer vieren zoals de liefde bedoeld is. Met al je familie en vrienden bij elkaar. Met knuffels en bubbels en geen regels, samen proosten en toosten en zonder afstand, 3 dikke zoenen om niet alleen de liefde, maar ook de vriendschappen te vieren. En dus is de agenda weer bomvol met ceremonies, met afspraken om kennis te maken met nieuwe bruidsparen, met gesprekken met bruidsparen die elkaar, eindelijk, binnenkort het jawoord gaan geven én, met online meetings met familie en vrienden van het bruidspaar. Want ja, die mag ik "uithoren" over ze en vanavond was dus zo'n online meeting. Over wie ze zijn en wat ze betekenen voor hen maar ook wat zij betekenen voor het bruidspaar. Over karakters en eigenschappen, over tegengesteld en eensgezind. Over sterke punten en die van aandacht. Over koosnaampjes en twistpunten. Over wat was maar nooit verloren gaat, over wat verwacht wordt en gepland is en over dat wat gehoopt en gedroomd wordt. Over de leuke dingen die ze met elkaar beleeft hebben. De vakanties, de feestjes, de verrassingen en de lachbuien. Over alle geheimpjes die ze hebben, over plannen voor vrijgezellenfeesten, over plannen om het huis te versieren, over speeches, spelletjes en acts die verzonnen zijn. Wat is het toch leuk om zo, in de kantlijn van een trouwdag, mee te bewegen en mee te leven en nét zo enthousiast te springen van ongeduld. Oh, was het maar alvast volgende week, als ik ze het jawoord mag vragen. Nog maar 8 nachtjes slapen en tegelijkertijd tijd tekort om al die mooie verhalen te vertellen in de ceremonie, die daardoor zo maar 2 uur zou kunnen duren. Gelukkig hebben ze altijd nog hun huiswerk, het dagboek van hun liefde wat ze voor en over elkaar hebben geschreven. Nu weten ze nog van niks, maar straks, onderweg naar hun honeymoon, mogen ze het van elkaar lezen. En dan begrijpen zij, waarom wij als hun familie en vrienden en hun babs, zoveel lol hadden. Ik kijk er zó naar uit!

“Hoe lang duurt het, dat ik stil moet zitten?” vraagt ze me als ze klaar staat met haar mandje met bloemblaadjes. Ongeveer driekwartier, zeg ik. Ik zie haar gezichtje vertrekken. “Driekwartier is best wel lang, dat is wel 45 minuten hè!”, zegt ze, alsof ze mij wil doen beseffen hoe lang dat wel niet is. “Ik ga een mooi verhaal vertellen over tante Martine en ome Erwin en ik hoop dat jij het ook leuk vindt, dan zul je zien dat de tijd heel snel voorbij is!” Ze kijkt me aan met een blik van eerst zien, dan geloven. Vandaag gaat ze feestvieren, omdat tante Martine en ome Erwin gaan trouwen. Ze wil lekker dansen vanavond, maar eerst gaan ze trouwen. En dan moest ze stil zijn van mama, maar dat vindt ze wel lastig. Ze zucht nog maar eens diep en loopt dan naar voren om haar blaadjes uit te strooien. Als de bruid binnenkomt en ik de eerste noten zing van Near, wat voor het bruidspaar zoveel betekent, zie ik dat ze onder de indruk is. Als ik aan de gasten vraag wie van de stellen elkaar NIET via internet heeft leren kennen, steekt ze haar vinger op. “Ik heb hem op school leren kennen.” zegt ze dapper. 6 jaar is ze, Tess, een stoere meid! Vandaag heftig verliefd op Lars, maar gisteren nog niet. En morgen is het misschien wel weer over, maar dat weet ze nu nog niet, daar moet ze nog even over nadenken. Groen is z’n lievelingskleur, maar zij vindt ‘t niks. Ze vindt roze leuker, net als haar prachtige jurk. Het past ook zo mooi bij de blaadjes die ze gestrooid heeft voordat de bruid binnenkwam. En oh ja, de jurk van tante Martine is ook mooi, maar ze vindt die van zichzelf mooier, want die is roze. Voor zover het nog moest, is het ijs nu gebroken. Ze heeft haar zegje gedaan en ik kan weer verder met mijn verhaal. Gaandeweg zie ik in m’n ooghoeken dat bij Tess de tranen over haar wangen biggelen. In een splitsecond besluit ik er niet op in te gaan. Ik geef haar een knipoog als teken dat ik ’t gezien heb en dat het okè is, waarna ik ook haar mama een meelevende blik schenk. Als ze de ringen komt brengen is ze helemaal stil, compleet onder de indruk, maar ze doet het prachtig en zo liefdevol. Na de ceremonie komt er een snik los, ze heeft ‘m duidelijk ingehouden en ze zoekt troost bij mama, die haar liefdevol oppakt. Ik loop naar ze toe en wrijf d’r over haar ruggetje. “Vond je het zo spannend Tess?” vraag ik zachtjes. Ze knikt, veegt haar tranen weg en zegt: “Een beetje, maar ik vond je verhaal zó mooi, dat wil ik ook, als ik met Lars ga trouwen.” Vertederd kijk ik haar mama aan en Tess schenkt me een dankbare blik als ik in haar oor fluister: “Beloofd!”

Zondag 18 september 2022 Slechts 2 dagen voor hun trouwdag, op een regenachtige zondagmiddag, pofte ik bij ze op de bank. Ik moet eerlijk zeggen: ik had er moeite mee om m’n gezellige warme huis en m’n mannen achter te laten en door de stromende regen naar Dordrecht te rijden op een zondagmiddag, maar als de bruidegom internationaal vrachtwagen chauffeur is, dan is het geen optie om door de weeks af te spreken, dus blijft het weekend over en zo geschiedde. Eenmaal binnen beginnen we met een heuse TP (tompouce), gevolgd door een kaasplankje en ik moet stevig in m’n schoenen staan om nee te blijven zeggen tegen een wijntje (makkelijk, lust ik niet) of tegen een biertje (oef!). Ik hou het braaf bij een glas water en uiteindelijk zwicht ik voor een glas sinas. Het is supergezellig en als ik na dik 3 uur weer vertrek heb ik de speech al grotendeels in m’n hoofd zitten. Thuis begin ik gelijk te schrijven, want inspiratie valt niet te plannen en je moet het ijzer smeden als het heet is. In no time rolt de speech uit m’n toetsenbord, klaar voor dinsdag. Dinsdag 20 september In het kantoor van de bodes trek ik mijn toga aan en mijn oog valt op het planbord aan de muur. Het staat volgeschreven met van alles en nog wat, maar het zijn juist de dagen die mijn aandacht trekken. Kalmaandag, Dansdag, Wensdag, Verwonderdag, Wij(n)dag, Schaterdag en Zindag. Ik blijf er gebiologeerd naar kijken, m’n gedachtes gaan met die prachtige woorden aan de haal en ik besluit gelijk om mijn speech half om te gooien. Inspiratie valt niet te plannen, ook niet met een planbord. Dansdag, zeg ik tegen de bode, het is vandaag Dansdag. Ze kijkt me verwonderend aan en ze ziet ’t aan m’n ogen, dit wordt een spontaantje. Overspoeld door de inspiratie van die 7 woorden op het bord, loop ik te ijsberen door het kantoor. Amper 10 minuten voor de ceremonie ben ik in m’n hoofd die hele speech aan het omgooien. En dan ineens: BAM, valt alles op z’n plek. Ik kijk de bode aan en zeg: Kom, we gaan dansen! Als de gasten staan te wachten, in afwachting op het bruidspaar op de prachtige klanken van Il Divo, krijgt de zus van de bruidegom het te kwaad. Ik pak zo onzichtbaar mogelijk de doos met tissues en biedt ze die aan. Dankbaar maakt ze er gebruik van als het bruidspaar binnenkomt zoals ik hoopte… dansend op die prachtige klanken. “Lieve gasten, wat voor dag is het vandaag?” vraag ik aan het grote gezelschap. “Dinsdag!” wordt er geroepen en er is zelfs nog iemand die “Prinsjesdag” roept. “Nee lieve mensen, is het vandaag geen dinsdag, het is vandaag dansdag.” Zo begin ik mijn speech en iedereen luistert ademloos, je kunt een speld horen vallen. Als we de huwelijksakte tekenen en de schoonzoon van het bruidspaar pijlsnel het volgende liedje aan zet als we bijna klaar zijn, zie ik mijn kans schoon. Op deze prachtige Spaanse klanken moet je maar 1 ding doen op dansdag als je net elkaar je jawoord hebt gegeven. “Wat denken jullie ervan? Op deze muziek, op deze dansdag?” Ik hoef het ze geen 2 keer te vragen, galant vraagt de bruidegom de hand van zijn kersverse vrouw en samen dansen ze op die heerlijk Spaanse klanken, onder groot applaus van de gasten. En ik? Ik geniet! Van de liefde, van dit prachtige paar, van de muziek en van hun dansmoves. Ze zijn bijna niet meer te stoppen. Aan het eind van de ceremonie krijg ik een dikke knuffel van de Colombiaanse moeder van de bruid, die in het Spaans een spraakwaterval over me heen stort, waarna haar kleindochter zegt: “Oma, ze spreekt geen Spaans hoor”. Het geeft niet, ik verstond ieder woord, want de tranen in haar ogen en haar warme omhelzing zeiden me meer dan alle woorden die ze me toevertrouwde. Samen dansen we de ceremonie uit en de rest van de dag krijg ik de Spaanse muziek niet uit m’n hoofd. Op Schaterdag krijg ik een lieve mail van ze, hoe ze zó hebben genóten van de ceremonie, hoe leuk ze het vonden dat ik ze uitnodigde om te dansen, dat ze me plechtig beloven om dansdag in ere te houden en dat ze me zeker foto’s zullen sturen. Enige tijd hoor ik niks, maar dan… op de valreep van dit bizarre trouwseizoen krijg ik via de mail nog een lieve mail met foto’s van het trotse echtpaar. En hoewel het vandaag wensdag is, vier ik stiekem vandaag dansdag, niet zomaar een dansdag, maar hún dansdag.

Als trouwambtenaar heb ik de eer om het kersverse echtpaar als één van de eerste te feliciteren met hun huwelijk. Dat gaat natuurlijk gepaard met een persoonlijke wens voor ze, die ik vaak ook nog opschrijf in het trouwboekje. Hun eigen huwelijksquote, om het maar even zo te zeggen. Hoe persoonlijk kun je ’t maken? Dit leuke stel, Robin & Nicole, had een wel heel persoonlijke huwelijksquote, maar ook eentje die een grote groep mensen wel (her)kent. Toen ik begon met het lezen van het huiswerk van Robin en Nicole, werd m’n enthousiasme over dit stel alleen maar groter, want hoe gaaf, net als ik zijn zij Trekkies! Star Trek fans in hart en nieren dus! Nog voordat ik op een koude vrijdagmorgen bij ze op de bank plofte, zat de speech al helemaal in m’n hoofd, maar… hou ik dat een verrassing of licht ik een tipje van de sluier op? Uiteindelijk lukte het me niet mijn enthousiasme, aangestoken door dat van hun, onder stoelen en banken te steken. Zeker niet als je ziet dat Robin zelfs zijn captains uniform had aangetrokken! Supergaaf! Dat Star Trek dus een grote rol moest spelen in de ceremonie was duidelijk, maar hoe ga je dat laten samensmelten met hun liefde? Dat is nou het geheim van de smid, maar het was prachtig en treffend… “Nogmaals veel dank voor de mooie ceremonie. We wilden je eerder mailen, maar hebben pas net de foto's ontvangen die we graag met je wilde delen. We vonden de ceremonie enorm leuk, lekker luchtig en een goede combi van Star Trek en al het andere😉. Iedereen gaf aan dat ze ons goed herkenden in het verhaal.” Ik word er een beetje verlegen van maar als ik de foto’s zie, ben ik weer met warp speed weer terug in de trouwzaal en in m’n hoofd lees ik weer de hele speech en wat ben ik dan dankbaar voor de laatste foto van Rashida Isaacs van RiFotografie. Ik kan er niks aan doen, maar automatisch gaan m’n vingers in de juiste houding en zeg ik hard op: Live long and prosper 🖖🏻

Op mijn facebook krijg ik een herinnering van exact 7 jaar geleden. Het was de trouwdag van mijn nicht Kelly en mijn coming out als babs. Zelfs na 7 jaar is het nog steeds een heerlijk verhaal om te vertellen en dat gebeurt dan ook regelmatig als ik bij mijn bruidsparen thuis op de bank zit. Het begon allemaal in de zomer van 2015, ik was net mijn baan in de horeca kwijt door faillissement van het restaurant en was mezelf daardoor even kwijt. Het faillissement sloeg in als een bom en toen kwam de grote vraag: Wat nu? Wat wil ik dan gaan doen? Weer de horeca in, of iets anders? Ik had geen idee, maar besloot de tijd te nemen om dat uit te zoeken. Toen wij op een doodgewone woensdagavond bij Kelly en haar, toen nog, verloofde Remco op visite gingen kreeg ik daar een vraag die ik never nooit heb aan zien komen: "Sas, we willen niet getrouwd worden door iemand die we niet kennen, zou jij ons willen trouwen?" Het gebeurt me niet vaak, maar toen was ik compleet sprakeloos, me terdege beseffende dat ze het belangrijkste van de hele trouwdag, de ceremonie en de voltrekking van hun huwelijk, aan mij toevertrouwden. Wauw... wat een ongelofelijk eer!! Met tranen in m'n ogen zei ik volmondig JA! Al snel ontstond het idee om het voor iedereen een verrassing te houden dat ik ze zou gaan trouwen. Tof! Gaan we doen! Op dat moment leek het een heel simpel plan, gewoon niks zeggen en dan wordt 't vanzelf 3 juni. Onderweg naar huis borrelde het al van de inspiratie, niet over hun speech die ik zou gaan schrijven, maar over mijn eigen toekomst. Zou het niet supergaaf zijn als ik écht trouwambtenaar word? Het idee werd een plan en al snel kon ik bij de gemeente Binnenmaas in de Hoeksche Waard op gesprek, nog geen uur later stond ik buiten: mèt een aanstelling als Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke Stand én een afspraak voor mijn beëdiging bij de Rechtbank in Dordrecht. Superblij natuurlijk en wat doe je als je superblij en enthousiast bent? Juist, dat wil je van de daken schreeuwen! Maar wacht ff: als ik dat nu ga vertellen, dan legt iedereen de link met het aanstaande huwelijk van Kelly en hebben we geen verrassing meer. Shit! Dat is geen optie! Dus: dan kan ik ook niemand vertellen dat ik een nieuwe baan als trouwambtenaar heb. Oké dan... dit worden nog hele lange maanden. En dat werden 't! In het begin ging het nog wel, al was het wel heel erg moeilijk om al mijn ervaringen met bruidsparen, hun ceremonies en mijn eigen belevingen niet te delen met familie en vrienden. Naarmate de dag dichterbij kwam, werd het steeds moeilijker om niks te verklappen, want inmiddels had ik niet 1 geheim om te bewaren, maar 3! Want er was nog een dubbel 30jaar feestje voor het bruidspaar geregeld door beide families en met de meiden van onze kant hadden we nog een vrijgezellen dag voor Kelly geregeld. Steeds was het nadenken: tegen wie praat ik, welk geheim weet jij wel en welke niet, dus waar kan ik het wel over hebben en waar niet over. Het werd steeds moeilijker, dus daags voor het huwelijk sloot ik me af, veel te bang om ook maar iets te verklappen. Stikzenuwachtig zat ik naast Arjan en onze boys, gewoon tussen de gasten, zoals afgesproken. De ceremoniemeesters, die van het plan op de hoogte waren, heetten het bruidspaar en alle gasten welkom en spraken de legendarische woorden: "U ziet dat de trouwambtenaar er nog niet is, maar die is reeds in ons midden. Wil diegene nu opstaan en naar voren komen". Daar stond ik dan, te shaken op mijn benen. Mijn oom en tante die met tranen in hun ogen me aankeken in een mengeling van ontroering, verbazing en ongeloof. Mijn eigen ouders die niet begrijpende blikken naar elkaar stuurden, mijn hoogbejaarde oma wiens mond open zakte van pure verbazing. "Dan ga je nietsvermoedend op een woensdagavond op visite bij het bruidspaar en krijg je een vraag die je never nooit hebt aan zien komen. Zou jij ons willen trouwen?" De stilte die ik daarna liet vallen was oorverdovend, wát een moment en wát een gezichten! Ik vergeet het nooit meer. Inmiddels zijn we dus 7 jaar verder, ik heb ik in de tussentijd meer dan 300 huwelijken voltrokken en het einde is nog lang niet in zicht. Dankzij mijn nicht heb ik mijn roeping gevonden: het vertellen van en over de liefde, daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor. Lieve Kelly & Remco, van harte gefeliciteerd met jullie trouwdag! Fotocredits: Amy van Luik

Maandagmorgen: Bakkiestijd! Zo begonnen we ergens in 2019, voor het eerst bij Chris en Lies aan de keukentafel. 2 Keiharde werkers met 3 puberdochters en een bedrijf dat gerund moest worden. Al bijna 20 jaar samen, maar van een huwelijk was het nooit eerder gekomen. Tot die ene zaterdagmiddag, in de tuin met de buren. Met een pilsje, een wijntje, de waterpijp, een hele hoop gezelligheid en dan, out of the blue, die ene vraag: wil je met me trouwen. Om ’t maar op z’n Rotterdams te zeggen: Lies pleurde van d’r stoel. “Wat zeg jíj nou?” En hij vroeg het nog een keer, waarop een stamelend maar toch overtuigend JA klonk en het was nog lang onrustig daar aan de dijk. Ondanks het feit dat de kater zich de volgende ochtend in volle glorie openbaarde, bleef de vraag én het antwoord staan als een huis en dus begonnen de voorbereidingen en kwamen ze bij mij uit. 2020 moest het gebeuren en dus gingen ze aan de slag met hun huiswerk. Zoals ik gedacht had was Chris in 4 pagina’s klaar en kwam ik bij Lies papier en cartridges tekort om haar huiswerk te printen. Wat was dat een genot om te lezen, van beiden, want ook al is Chris kort van stof, ieder woord was ráák. Deze speech schreef zichzelf en ik heb nu al voorpret want ik had de meiden ook huiswerk gegeven. Altijd leuk om pubers vragen te stellen over hun ouders. Maar hun antwoorden gaven mij ogen op sap. De trots en de liefde voor hun ouders spatte eraf! Het gaf mij inzicht in en bevestiging van het beeld wat ik zelf van ze had gecreëerd. En toen kwam corona, het huwelijk werd uitgesteld en we hielden contact. En daar kwam half maart een mailtje van Lies binnen. “Hee Sas, weet je nog, dat stel dat in 2020 zou gaan trouwen?” We gingen verder waar we toen gebleven waren, bakkiestijd op maandagmorgen stond nog steeds en zo stond ik dus weer op de stoep en vlogen we elkaar in de armen. Wat heerlijk om elkaar weer te zien, te spreken en die meiden! Dat zijn geen pubers meer maar volwassen vrouwen geworden! Het was zo gezellig dat ik een boterham mee at tussen de middag en we nieuwe plannen maakten voor hun huwelijk, nu in iets andere vorm omdat de familie situatie daarom vroeg. De meiden gingen opnieuw aan de slag met hun huiswerk, want in 3 jaar tijd was er best veel veranderd, maar wat bleef, was de trots en de enorme liefde voor hun ouders. Ook mijn speech evolueerde, want de speech van 3 jaar geleden vond ik niet meer voldoen. Toen het nieuwe huiswerk van de meiden kwam, kwamen bij mij de tranen, wat was dit door alle 3 prachtig geschreven! Het deed me besluiten om mijn geëvolueerde speech in de prullenbak te gooien en opnieuw te beginnen. Ook deze nieuwe speech schreef zichzelf en reeg de geluksmomentjes van het bruidspaar én hun dochters aan elkaar. En toen, tussen de gevulde koeken en de boterham door, Lies vroeg of ik rollercoaster speciaal voor Chris wilde zingen, zaten we allemaal te janken aan tafel. Ja tuurlijk doe ik dat! En zo geschiedde, met mijn moeder als mijn bode in mijn kielzog vertrok ik naar ’s Gravenzande. Ik keek er enorm naar uit en man man man, wat hebben we gelachen! Van “ik had nog een pakkie in de kasten hangen” tot een bad nemen met je getuigen, gevuld met droppies, winegums, witte chocola en M&M’s met een fles meloenwijn ernaast. Over nooit gebakken appeltaarten, lauwe biertjes omdat je meissie voorgaat en zo tactvol zijn als een olifant. Over rondslingerende spullen die iedereen altijd kwijt is en Lies dan altijd weer terugvindt, tot de koffie die nooit klaar staat, omdat die vers gemaakt wordt. Over deuren die altijd openstaan, net als hun harten. Alles kan, alles mag, niks is te gek. Tranen met tuiten hebben we gelachen, de tissues waren hard nodig, zeker toen de meiden alle 3 hun geluksmomentjes voorlazen. Net als alle gasten hing ik ook aan hun lippen en pinkte de tranen weg. Toen ik de eerste noten inzette van rollercoaster, als verrassing voor Chris, werd het stil en kwamen opnieuw de tranen. Het ís ook een rollercoaster waar ze inzitten, het kon niet toepasselijker. Dit stel, deze meiden, hun liefde voor elkaar, ze zijn met recht een voorbeeld voor velen, ik mocht hun liefde aanhoren, voelen, ervaren, erover schrijven, erover vertellen en erover zingen, ontelbare geluksmomentjes. En dan kom je terug van vakantie en ligt er een kaartje in de bus, hier kun je toch alleen maar super dankbaar voor zijn. Lieve Chris en lieve Lies, lieve meiden, Ik hou van jullie!!!

Je komt het niet zo vaak tegen, maar vorig jaar zat ik bij ze op de bank in hun heerlijke huis in Den Haag. Bart en Henriette, een Hollandse en een Noorse, volledig werelds georiënteerd, maar wat de liefde betreft stevig met hun voeten in de (Hollandse) klei. Op hun wereldkaart staan al heel wat stipjes van plaatsen waar ze gewoond en/of gewerkt hebben, waar familie of vrienden wonen en als je al die stipjes met elkaar verbindt wordt dat een wirwar van lijntjes. Prachtig om te zien dat ze van al die stipjes iets hebben meegenomen in hun leven, niet alleen op werkgebied, maar ook privé. Al deze stipjes wilden ze terug laten komen in de ceremonie en uiteraard in het Engels, want van bijna alle stipjes waren er wel vrienden, familie en collega’s uitgenodigd. Meer dan 70 gasten met meer dan 15 verschillende nationaliteiten, wauw! Zo’n internationaal gezelschap heb ik nog nooit meegemaakt, hoe gaaf is dat! Een dag voor hun bruiloft hebben ze voor al die gasten een borrel georganiseerd om elkaar te leren kennen, zodat het op de bruiloft zelf een fijn weerzien is met nieuw gemaakte kennissen en vers gesloten vriendschap, het bleek een gouden greep. Deze ceremonie had álles! Op de schitterende trouwlocatie De Hazelhof, in het uiterste puntje van Nederland, heerlijk zomerweer, prachtige styling, live muziek van Brenda Bee, eigen geloften waarbij iedereen een traantje wegpinkte (ik ook trouwens) en mijn vriend en collega Frank Boomaerts als bode. 70 gasten, de moeder en zussen van de bruid waren in traditionele Noorse klederdracht (práchtig!), iedereen straalde en genoot. Deze week kreeg ik de link naar de werkelijk schitterende foto’s die Annet Geurtsen gemaakt heeft en was ik weer helemaal terug op die 7de juli. De foto’s stralen uit wat ze zijn: soulmates, a global love found on Dutch grounds. “If we had never met, I think each of our lives would have gone on to look very, very different. But together we will build something better than either of us could have imagined separately.” Fotocredit: Annet Geurtsen

Menig bruidspaar worstelt er wel eens mee: wanneer moeten we nou de first look doen? 's Ochtends na het aankleden? Bij de ouders thuis, je eigen huis of kies je een mooie locatie er voor uit? Of toch in de ceremonie, zodat je elkaar echt pas ziet als de ceremonie begint en iedereen aanwezig is? Bij je (ouders) thuis of op locatie is intiem en perfect geschikt voor een prachtige foto sessie met je fotograaf, om gelijk daarna de fotoshoot te gaan doen. Nadeel is dan wel dat je jurk mogelijk al vies is (en vies wordt ie!) als de ceremonie begint, maar qua dag indeling is dit wel het meest logisch. Aan de andere kant: elkaar pas zien op het moment dat je als bruidegom, samen met al je gasten (en je trouwambtenaar) je bruid aan ziet komen lopen is ook práchtig! Maar wanneer doe je dan die fotoshoot na de ceremonie en laat je dan je gasten even alleen? Laat ik vooropstellen: er is geen goed of fout hierin. Het is waar je je zelf het prettigste bij voelt en wat het beste past in jullie droomdag. Patrick en Kristel kozen voor de first look in de ceremonie. Patrick was er al en verwelkomde hun gasten op het terras. Kristel kwam met haar ouders, zussen en vriendinnen in een taxibusje aanrijden. Die taxichauffeur gaf breedlachend toe dat hij zo'n leuke rit maar weinig meemaakte. Kristel werd buiten opgewacht door haar oma, zodat ze even een momentje samen hadden en och, moet je toch eens kijken wat een liefde! Ik had toen al moeite om m'n eigen tranen binnen te houden, laat staan voor wat nog moest komen! Met oma veilig en wel op haar plekkie en iedereen op het puntje van de stoel, bouw ik de spanning nog even op, door eerst een daverend groot applaus te vragen voor Patrick in zijn prachtige pak! Als ik ondertussen de muziek aanzet en de eerste klanken de zaal vullen is het moment daar, staat iedereen op en dan is het Forever now! Kristel aan de arm van haar trotse papa die de eerste van zijn 3 meiden weggeeft. Stiekem loop ik naar de tissues, want die kan ik uit gaan delen, Patrick weet even niet waar hij kijken moet, ik geef 'm een kneepje in z'n arm en hij pakt dankbaar mijn tissue over. Dit zijn toch echt DE momenten waar ik zó intens van geniet, wetende dat ik straks al die liefde mag uitspreken en mag delen, met het bruidspaar en hun geliefden.

Boefie... één van de meest gebruikte koosnaampjes voor je geliefde. In meerdere betekenissen van het woord natuurlijk. Een ondeugend boefie, maar ook een letterlijke boef, want je hebt immers het hart van je geliefde gestolen, hoewel dit natuurlijk alles behalve een criminele daad is. J&M hebben elkaar op hun werk in de gevangenis leren kennen. Hoewel veel bruidsparen zeggen: werk en privé moet je gescheiden houden, weten zij het prima te combineren. Tijdens het werk is zij één van de mannen, net zo stoer en net zo hard, 's avonds kruipen ze onder een dekentje op de bank tegen elkaar aan. Heerlijk stel, gek op elkaar, gek met elkaar! Al in 2020 zouden ze trouwen, maar ja, corona gooide ook bij hen roet in het eten en dus werd de boel uitgesteld. Dit jaar was het eindelijk zo ver: nieuwe datum, nieuwe locatie (en wát voor één, Natuurlijk! Kloof in Bergen op Zoom) én nieuw trouwvervoer! Want als je nou allebei in het gevangeniswezen werkt... De avond van te voren werd pas duidelijk dat het mocht, kon en geregeld was en dus moest de planning ietwat op de schop. Niet de bruidegom, maar de bruid zou eerst aankomen, met haar trotse vader aan haar arm. In haar hand een kleine clutch. Even zag ik verwarring bij de gasten, want is het niet gebruikelijk dat de bruidegom eerst zijn entree maakt? Hun verwarring ging gauw over in verbazing, want daar knalde de Jailhouse Rock van Elvis Presley uit de speakers en met luide sirenes kwam daar om de hoek, een heuse boevenbus. 3 Meiden sprongen er lachend uit. Ik denk dat maar weinig boeven lachend uit die arrestantenbus springen. Toen even later de sluisdeur in de bus openging, zat daar, in handboeien, de bruidegom. Hij stapte uit en gelukkig, de sleutel uit de clutch van de bruid paste, ze had de goede sleutel meegenomen, wat een mazzel! De handboeien gingen af en ik legde ze op de tafel bij de huwelijksakte. Gelijk schoot er een ideetje door m'n hoofd, maar... dat was voor later. Dat ideetje kreeg naarmate de ceremonie vorderde steeds meer vorm, want het paste ook wel heel erg mooi bij die ene vraag uit hun huiswerk: Als jullie 3 dagen samen opgesloten zitten in een cel, wat gaat er dan gebeuren? "dan gaan we heel de dag onze collega’s pesten" zei de bruid "dan zitten ze daarna met een burnout thuis", antwoordde de bruidegom. Van je collega's moet je het maar hebben. Het was natuurlijk koren op hun molen en gelukkig was het hypothetisch, maar 1 ding stond als een paal boven water: beiden hebben ze levenslang, maar alles behalve een straf. Hun liefde zit zó rotsvast verankerd in hun harten, dat krijgt geen enkel geweld meer los. En dat was ook mijn grootste wens voor ze: blijf in elkaars hart opgesloten zonder elkaar te beperken maar gebruik jullie liefde om elkaar vrij te laten. En terwijl ik dat zei, deed ik ze beiden vliegensvlug die handboeien om en hield zelf de sleutel vast. "Ik ben geen crimineel, geen kruimeldief en ook geen moordenaar Geen tasjesrover, geen pinautomaatkraker en nee.. ook geen proletarisch winkelaar Niks van dat alles, mijn blazoen is schoon, dat is zonneklaar De enige misdaad waarvoor je mij ter verantwoording kunt roepen Waar ik de rest van mijn leven eindeloos van zou kunnen snoepen Jouw hart heb ik gestolen, en ik zal altijd schuld bekennen, want jij bent mijn hartendief, alléén jou heb ik lief"

Ik denk dat ik dit wel mag stellen: Wil je met me trouwen is natuurlijk by far de allermooiste, allerliefste vraag die je aan iemand kunt stellen. Een vraag die je niet zomaar aan iemand stelt, maar aan de liefde van je leven, waar je de rest van je leven mee wil delen. In rijkdom en armoede, in ziekte en gezondheid en in goede en slechte tijden. De belangrijkste persoon in je leven ga je je jawoord geven, maar om dat te kunnen doen, heb je niet alleen een trouwambtenaar nodig, maar ook getuigen. Gisteren heb ik mijn laatste huwelijk van 2023 voltrokken en zoals altijd zoek ik voor de ceremonie contact met de getuigen. Ik moet immers zeker weten dat ze aanwezig zijn en in staat zijn om letterlijk getuige te zijn van het jawoord van het bruidspaar. De getuige in kwestie vroeg me wat er nou eigenlijk van hem verwacht werd. In het kort heb ik het uitgelegd, maar heb ‘m beloofd dat ik daar in de ceremonie op terug zou komen. Dus toen we op de drempel van het jawoord stonden, richtte ik het woord tot de getuigen. “Hans, we spraken elkaar kort voor de ceremonie even en toen vroeg je me wat er nou eigenlijk van een getuige wordt verwacht. Heeft iemand enig idee?” Ik liep tussen de gasten door en iemand zei: je handtekening zetten! Ja, dat klopt, maar waarom eigenlijk? Heel simpel: stel nou dat de huwelijksakte kwijt raakt of verbrand wordt, dan moeten de getuigen bij de rechtbank verklaren dat het bruidspaar met elkaar getrouwd is en dat zij daarvan getuigen waren. “Ah, nou snap ik het”, zei Hans, waarna hij even een veelbetekenende blik naar zijn vriend de bruidegom toe worp die hij lachend beantwoordde. “Iemand vragen als getuigen doe je dus niet zomaar, daar denk je echt wel over na. Deze zeer bijzondere vraag stel je aan hen die ontzettend veel voor je betekent, op wie je altijd kunt bouwen, op wie je terug kunt vallen als dat nodig is. Waarmee je eveneens lief en leed deelt, waarmee je heerlijk kunt lachen, maar ook kunt huilen, jullie kunnen dat samen”, waarna zijn ogen even wat waterig werden. Wat een prachtig moment! Het deed me terugdenken aan mijn eigen huwelijksvoltrekking en aan mijn getuige. Waar ik geen seconde over na hoefde te denken, omdat het voor mij zo klaar als een klontje was. En dus stelde ik mijn lieve oma Jo de vraag of ze, ook namens mijn lieve Oop mijn getuige wilde zijn. Het was een emotioneel moment en nog altijd raakt het me. Ze was erbij toen Arjan en ik elkaar voor het eerste ontmoetten in 2001 en was ook degene die tegen me zei: “Wijfie, jij bent hartstikke verliefd!” Ik ben nog steeds zo dankbaar dat ze haar handtekening gezet heeft en ik mag me ontzettend gelukkig prijzen dat ze nog altijd leeft en ongetwijfeld ook deze blog met tranen in haar ogen zal lezen als ik ‘m naar haar doorstuur. Vandaag ontving ik deze foto, gemaakt op het 50 (!) jarig huwelijksfeestje van mijn ouders en wat ben ik hier ontzettend blij mee! Mijn lieve oma Jo en ik, met grote dank aan RiCon Fotografie, die dit moment zó geweldig wist te grijpen.

Eén van de moeilijkste dingen om uit te zoeken voor de ceremonie, is de muziek. Er is immers niks zo persoonlijk als muziek. Iedere emotie zit erin, van helemaal uit je stekker gaan tot de tranen die over je wangen lopen omdat een lied, een melodie of een songtekst je zo kneiterhard raakt dat je het gewoon niet drooghoudt. En het mooie van die emoties zijn het mag er allemaal zijn, dan heb ik mijn tissuedoos niet voor niets bij me. Het overkomt me regelmatig, ook binnen het koor waar ik in zing, Vocal Popgroup Re-flax, hebben we een aantal nummers die me regelmatig emotioneel raken. Prachtig om steeds weer te ervaren, maar een uitdaging om wel te blijven zingen zonder dat die emoties de overhand nemen en je niet meer kúnt zingen. Thankful, Prayer of the children en You will be found zijn zulke prachtige tranentrekkers. Ook in ceremonies kom je wel eens nummers tegen waarbij de emoties hoog oplopen. Omdat het een liedje is wat je herinnert aan een dierbare die je hebt verloren, omdat de tekst gewoon voor jullie lijkt geschreven of gewoon omdat de melodie zo mooi is. Vaak hebben bruidsparen ook geen idéé welk liedje ze moeten kiezen en staren ze zich blind op de vele spotify lijstjes waar de prachtigste nummers in staan, maar die nou niet echt origineel zijn. Samen gaan we dus op zoek naar wat het bruidspaar past. Welk liedje zingen ze keihard mee in de auto, waarop hebben ze samen staan dansen, wat hoorde ze op de radio tijdens hun eerste date? Samen zoeken we naar die krenten in de pap, die verborgen pareltjes en van het één kom je in het ander. Er gaat dan niet alleen voor het bruidspaar een wereld open, maar voor mij ook. Eén van die prachtige pareltjes die ik vond was Time in a bottle van Jim Croce en het liedje is al meermaals mijn inspiratie geweest voor mijn speeches. Soms echter, heeft een bruidspaar een heel duidelijk beeld van de muziek die ze willen. Zo had ik ooit bruidegom M, die persé binnen wilde komen op Hallo Vriendjes en vriendinnetjes van Bassie en Adriaan. Zijn bruid moest even wennen aan dat idee, maar zei uiteindelijk wel: "het past wel bij jou" en inderdaad: de gasten moesten vreselijk lachen, de toon was gezet en inderdaad, "dit is wel wie hij is". Of bruidspaar M&M, die binnenkwam op de themesong van Games of Thrones. Hij is een stijlvol velour pak, zij in een prachtige, dramatische, fonkelende donkerrode bruidsjurk. Ik kende de serie toen niet, maar was enorm onder de indruk van de bombastische muziek en de grazieuze wijze waarop het bruidspaar hun gasten tegemoet liep. Het paste perfect bij wie ze waren en dat maakte het plaatje helemaal compleet. Ik kon mijn geluk als Star Trek fan niet op, toen bruidspaar R&N, die enorme Star Trek fans zijn en hun entree maakten op de themesong van Star Trek, TNG, dus vanzelfsprekend had ik wat Star Trek termen in de speech verwerkt: Live long and prosper. En natuurlijk zal ik nooit W&J vergeten en hun adoratie voor Madonna! Die was zo groot dat ik een Madonna thema speech schreef en er songteksten van Madonna in verwerkte en die regels natuurlijk ook zong in de ceremonie, het was GE-WEL-DIG! Maar de voor mij meest emotionele was er eentje waarvan ik zelf de tekst had geschreven. Op de melodie van het lied waarop de bruid haar vader had begraven, herschreef ik de tekst waarin ik de link maakte naar wat was, naar waar ze nu samen stonden en wat 6 maanden later op hun pad zou komen, de geboorte van hun dochtertje, wiens geslacht ik overigens mocht onthullen in de ceremonie. Iedereen stond met tranen in de ogen, ik kon mijn eigen tekst niet meer lezen door de tranen en daarna hadden we allemaal even een momentje nodig om bij te komen van die achtbaan aan emoties. Want dat was het, een achtbaan van de tranen van gemis, tranen van geluk, tranen van blijdschap en tranen van ontroering. Het emotioneert me nog steeds en het doet me steeds weer beseffen: dít is wat live muziek kan doen in de ceremonie. Dít is zo'n enorme toegevoegde waarde, een onvergetelijke ervaring en een prachtige tastbare herinnering voor het leven, en dat gun ik ieder bruidspaar! Fotocredit: Jessica Groenewegen