Doorzoek deze website

De prins op het witte paard, menig sprookje heeft erover geschreven en het is ook de droom van heeeel veel kleine meisjes met schattige prinsessenjurkjes aan: “als ik ga trouwen, dan wil ik een grote witte koets met heel veel paarden ervoor!” Als ik mijn moeder mag geloven, wilde ik vroeger ook op paardrijles. Ik heb er geen actieve herinnering aan en sinds ik, met een nog nat roze papiertje op zak, op de snelweg 2 paarden in een paardentrailer in paniek zag steigeren, ben ik als de dood voor paarden. De chaos op de snelweg, de gekantelde paardentrailer, 2 paarden die in paniek het weiland in galoppeerden en ál die auto’s op elkaar staat op m’n netvlies gegrift. Paarden? Nee dank u, ik rij oprecht een andere route als ik ze kan ontwijken. Dus toen er een styled shoot georganiseerd werd in een paardenstal kreeg ik het warm en koud tegelijk, begon nog net niet te hyperventileren en heb dus bedankt voor deze shoot. Maar ja, wat is nou een styled shoot zonder babs? Niks natuurlijk, dus moest ik over m’n angst heen stappen en hup, naar de shoot. Iedereen was heel lief en begripvol, maar ik moest toch echt zelf die stal in gaan. Fotocredit: Miriam Schouten Gelukkig was Anita zo lief om met me mee te gaan. Zij is een paardenmeisje puur sang en liet me rustig aan wennen. Met een hartslag van 300, klamme handen en een ademhaling door het dak heen, moest ik van mezelf langs de tafel en dus langs de paarden lopen, naar de andere kant van de stal en weer terug. Het ging beter dan ik had verwacht! Het lukte zelfs een 2e keer in m’n uppie en ik liep vol goede moed de 3e keer de stal in, maar zag in een flits 1 van de kleine paardjes loslopen. Dat was een brug te ver, dus ik rende de stal uit. Toen die eenmaal weer veilig in z’n verblijf zat durfde ik het weer aan. “Lachen Sas, dit is leuk hè!” zei Anita. Jaaaa, dit is zeker leuk, maar er snuffelt wel een paard aan m’n toga, piepte ik. Alle hulde aan die meiden die me écht op m’n gemak hebben gekregen en eerlijk is eerlijk, de foto’s zijn prachtig!!! Stiekem ben ik onwijs jaloers op al die meiden die zo super relaxt tussen de paarden aan het werk waren terwijl hun haar zowat opgegeten werd en de 2 bruiden van de shoot die uitgebreid geknuffeld hebben. Dat durfde ik toch echt niet, maar ik moet toegeven: ik raak nu niet meer in de stress als ik een paardentrailer op de weg tegenkom. Toen ik dit hele verhaal vertelde aan de bruid die ik dit jaar ga trouwen en die zowat in de paardenstal wóónt, kon ze haar geluk niet op! Ze sprong een gat in de lucht en begon haar hele droom te vertellen. Want hoe gaaf zou het zijn als zij en haar aanstaande met de bruidsmeisjes aankomen in de paardenkoets die getrokken wordt door 6 prachtige zwarte hengsten met op het voorste paard, jawel, hun trouwambtenaar!! OMG! Ik moet daar nog even een paar nachtjes over slapen…. Fotocredit: Anita Korporaal

Ik hoef natuurlijk bijna niemand meer te vertellen wat zingen met je kan doen hè, maar voor degenen die nog nooit zelfs in de badkamer of in de auto een noot hebben gezongen, zal ik uitleggen wat zingen met je doet. Het verlaagt je stresshormonen, laat je de sleur van de dag even vergeten, het verhoogt de hormonen waar je blij en ontspannen van wordt. Er zitten zo'n 300 spieren vast aan je strottenhoofd en die heb je allemaal nodig bij het zingen, een goede houding (geen zak aardappels dus), je stembanden zijn ook spieren en spieren zijn te trainen, dus zingen kun je leren, ja echt waar! Zingen kun je leren (behalve dan misschien Madame Edith uit 'Allo 'allo, het zingen wat zij deed in Café René was zeker niet geacteerd) Zingen doe ik al sinds m'n 14e, dus inmiddels al dik 30 jaar, in diverse koren, solo en korte tijd ook nog in een bandje. Inmiddels zing ik alweer dik 7 jaar bij Re-flax. De keren dat ik niet naar de repetitie kon zijn in al die jaren op 1 hand te tellen, dus die donderdagavond is me écht heilig, daar komt niemand aan. Door Re-flax durfde ik de stap te zetten om te gaan zingen in mijn ceremonies en man man man, wat een enorme verrijking van mijn leven heeft dat gegeven. Sinds kort mag ik deel uit maken van het team van Het Aanschuifkoor, een prachtige organisatie met hartverwarmende en bevlogen mensen die zich inzetten om iedereen, en dan bedoel ik ook iedereen, een fantastische middag te bezorgen op diverse locatie's. Van Middelharnis tot Spijkenisse en heel Voorne erbij, wordt er maandelijks een Aanschuifkoor georganiseerd door de Bibliotheek Zuid-Hollandse Delta. Twee uur lang mag ik, samen met een geweldig team, de zangers en zangeressen van het aanschuifkoor vermaken met de liedjes van toen. Uit volle borst zingen ze mee, met armen in de lucht, inhakend bij buurman en buurvrouw, tot dansen op het theaterpodium. Van André Hazes tot Vera Lynn, van Rob de Nijs tot Conny van de Bos en van Raymond van 't Groenewoud tot the Beatles, van Que sera sera tot De Woonboot en Dancing Queen tot Ik geef je een roosje m'n roosje. Van Nederlands, Engels en hier een daar een vleugje Duits, Frans of Spaans. Alles komt voorbij, voor ieder wat wils. Niet echt mijn persoonlijk repertoire, maar als je ziet hoe de zangers en zangeressen van het aanschuifkoor genieten en uit hun tenen meezingen, dan is dat zó waanzinnig gaaf om te zien en om te beleven, werkelijk onbetaalbaar. Arm in arm dansen en zingen we samen over het podium en aan het eind krijg ik een knuffel, "Hier kijk ik iedere keer zó naar uit, wat is dit toch een feest om te doen. Dankjewel voor weer een geweldige middag." Vanaf woensdag 13 maart mag ik, samen met At, het Aanschuifkoor in Brielle verzorgen. Ik heb er onwijs veel zin in en we gaan er een geweldig feest van maken! Fotocredits: Bert Spits

Vrienden kies je uit, familie zit je mee opgescheept, hoor ik bij menig bruidspaar. Meestal is het als een grapje bedoeld, maar helaas is het ook wel eens een bittere werkelijkheid. Ouders die gescheiden zijn en het niet voor elkaar krijgen om hun onderlinge geschillen voor de belangrijkste dag van hun kind opzij te zetten, komt helaas vaker voor dan me lief is. Broers en zussen die gebrouilleerd zijn met de familie en daarom ook niet uitgenodigd zijn is me jammer genoeg ook niet onbekend. Helaas zijn er ook ouders die gemist worden omdat ze fysiek/psychisch niet in staat zijn om erbij te zijn, wat natuurlijk voor alle betrokkenen heel verdrietig is. Andersom komt ook voor: “als je vader is uitgenodigd, kom ik niet”, zo zei ooit de moeder van een bruidegom. Of ouders die niet komen omdat ze hun schoondochter weliswaar met open armen hebben ontvangen, maar voor wie een huwelijk met hun dochter hen veel te ver gaat. Probeer dan maar eens de lieve vrede te bewaren en de gemoederen te kalmeren. Het lijkt bijna een onmogelijke opgave, hoe verdrietig ook. Het breekt iedere keer weer mijn hart om te horen. Bij al mijn bruidsparen nemen we de gastenlijst door. Wie zijn er uitgenodigd, hoe ziet de stamboom eruit, wie zit waar en wat betekenen ze voor het bruidspaar. Zijn ze er omdat het bruidspaar het zelf wil, of er is een (zachte) druk vanuit de familie dat “oom en tante toch écht uitgenodigd moeten worden, omdat jullie ook uitgenodigd waren toen zij 30 jaar geleden gingen trouwen”. Maar ook: wie is er niet uitgenodigd en dus ook niet welkom, hoe groot acht je de kans dat diegene wél komt opdagen en als dat gebeurt, wat dan? Altijd leg ik uit dat de ceremonie wettig gezien openbaar is. Iedereen, uitgenodigd of niet, welkom of niet, moet in de gelegenheid gesteld worden om het huwelijk bij te wonen. Meestal worden er dan schouders opgehaald, gevolgd door “mocht ie op komen dagen, dan zijn er genoeg mensen aanwezig die ‘m eruit kunnen werken”, oké dan… Voor mij als trouwambtenaar is dit heel belangrijk om te weten, het vertel me heel veel over de onderlinge familiaire verhoudingen en over een mogelijke gespannen sfeer die er wellicht bij kan komen. Lang voor de grote dag van het bruidspaar is aangebroken, heb ik als zelfstandig trouwambtenaar al contact gehad met familie en vrienden die ik mag spreken over het bruidspaar. Meestal gebeurt dat via teams/zoom, maar bij één van mijn bruidsparen van dit jaar gaat dat nèt even anders. N&A hebben ieder kwartaal een lunch thuis met hun beider dichte familie en vrienden. Om bij te kletsen wat er anders niet van komt. Om te doen waar je op verjaardagen geen gelegenheid voor hebt. Echt interesse tonen in elkaar, écht op niveau bijkletsen met elkaar en dat onder het genot van een heerlijke zondagse lunch. Aanstaande zondag is er weer zo’n lunch en, hoe leuk, ze hebben mij er ook voor uitgenodigd. Ik ben benieuwd met wie ik allemaal mag kennismaken en wat ze mij allemaal kunnen vertellen over het bruidspaar, want dáár kom ik natuurlijk voor. Een unieke kans om op zo’n leuke en gezellige manier kennis te maken met de familie en vrienden die hun zo dierbaar zijn. In dit geval zit ik dus letterlijk met deze familie opgescheept, maar iets zegt me, dat het supergezellig gaat zijn, ik heb er in ieder geval onwijs veel zin in!

Inmiddels alweer zo'n jaar of 5 geleden ging mijn telefoon... "Hallo Saskia, je spreekt met Voetbal International..." En toen viel ik stil want ik moest even schakelen en denken, wat heb ik nou toch aan m'n fiets hangen? Voetbal International dus... Naar het schijnt een welbekend, zeer populair tijdschrift over voetbal. “We zijn op zoek naar een vrouwelijke columnist die wil bloggen over haar kijk op de voetbalzaken die nu spelen. Zou je voor ons willen gaan bloggen?” Ik moest m’n lachen inhouden. “Nou.. ehm.. ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik weet dat voetbal een spel van 11 tegen 11 is, dat er een bal in het doel geschopt moet worden, bij voorkeur in het doel van de tegenstander, je mag geen handen gebruiken, de bal moet binnen de lijntjes blijven, er is één of andere regel waar de gemiddelde mens geen (voet)bal van begrijpt en de spelers verdienen een megasalaris voor 2×45 minuten achter een balletje aan rennen. Tot zo ver mijn kennis van voetbal.” Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn… “ik begrijp dat je geen voetbalfan bent”, sprak de beste man aan de andere kant lachend. “Nou, dat kunnen we nog eens een understatement noemen,” antwoordde ik, maar natuurlijk was ik inmiddels wel stiknieuwsgierig hoe de redactie van Voetbal International bij een trouwambtenaar uitkomt in hun zoektocht naar een blogger??? “Heel simpel, we zoeken iemand die goed kan schrijven, die middenin de samenleving staat, die veel mensenkennis heeft en die een groot inlevingsvermogen heeft. Dan kom je automatisch uit bij een trouwambtenaar. We hebben jouw blogs gelezen en je schrijfstijl is precies wat we zoeken, vandaar!” Tja.. ik zie de logica er helemaal van in en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet gevleid was door hun telefoontje. Maar Sas en voetbal? Wij zijn nooit vrienden geweest en dat gaan we ook nooit worden… “Zoeken jullie collega’s van de redactie toevallig niet een blogger voor de Formule 1, of darts, of atletiek? Tennis? Skiën? Schaatsen? Honkbal? Olympische Spelen…?” Mijn gesprekpartner ligt dubbel van het lachen, maar helaas. Toch komt dit leuke gesprek tot een grappig eind als ik hem vertel dat ik ooit een supertof stel getrouwd heb waar Ajax en Feyenoord in hetzelfde bed lag en waar de klassieker in het voetbal symbool stond voor het huwelijk als de klassieker van de relatievormen, compleet met Ajax-Feyenoord mini quiz met de gasten tijdens de ceremonie. “Dan was onze theorie zo slecht nog niet: Trouwambtenaren zijn echt van alle markten thuis”, zegt hij grinnikend. “Yep”, beaam ik, “behalve van voetbal.” Ik moest terugdenken aan dit gesprek toen begin januari Theo Teitsma aan de telefoon hing van het AD met de vraag of ik hem iets kon vertellen over mijn mooie vak. "Maar natúúrlijk Theo", antwoordde ik blij verrast. Gooi er een kwartje in en ik geef je een euro terug en dus vertelde ik over hoe ik BABS ben geworden, over al die prachtige verhalen die me toevertrouwd worden, over de levenslessen die ik er zelf mee op doe en natuurlijk ook over mijn passie zingen die ik verweven heb in mijn werk. Drie kwartier later hingen we op en kwam er een superleuk artikel uit. De reacties daarna waren zo ongelofelijk enthousiast en leuk, ik was er een beetje stil van. Enkele weken geleden ging wéér de telefoon, deze keer was het een leuke gezellige mevrouw die álles wilden weten over mij, mijn passie voor mijn vak en voor zingen voor het tijdschrift Vriendin. Ook dit gesprek was supergezellig en ook daar rolde weer een prachtig mooi verhaal uit wat vandaag online is gekomen én in het papieren tijdschrift in de winkel ligt. Met al deze media aandacht moet ik er natuurlijk zelf ook mee aan de bak. Dus hup: aan de slag met Canva, Instagram en Facebook en natuurlijk mag een nieuwe blog niet ontbreken. En zo waren de rollen voor eventjes omgedraaid, stonden niet mijn bruidsparen in de spotlights, maar ikzelf en mijn prachtig mooie vak. Ik ben er stil van...

Een nieuw fenomeen in de modewereld, flagdressing. Ik moest ook even googlen wat dat is, maar het is dus je kleding aanpassen naar de kleuren van de vlag van het land dat je bezoekt. Typisch iets voor royals om te doen, maar ik heb er inmiddels een grappige variant op gevonden: lovedressing. Lovedressing is dus je stijl en kleuren aanpassen aan het thema van het bruidspaar. Ik heb natuurlijk altijd m’n toga aan, maar die doe ik pas vlak voor de ceremonie aan en na de ceremonie zo snel mogelijk weer uit. Ondanks het feit dat het een zomertoga is, is ie toch best wel warm. Inmiddels heb ik dus aardig wat “werkkleding” in allerlei kleuren, van diverse pastelkleuren tot donkerrood en knalblauw. Maar ook in de details kun je dit makkelijk doortrekken. Zo voltrok ik ooit een huwelijk met een Feyenoord sjaal om, stond ik met klompen onder m'n toga in de koeienstal letterlijk tussen de koeien, had ik met het Harry Potter themahuwelijk een heksenhoed op en huwelijken op paarse vrijdag heb ik uiteraard een paarse sjaal om. Onlangs sloot ik het huwelijk tussen S&L, een heerlijk prachtig stralend stel en al bij het kennismakingsgesprek hadden we direct een enorme klik. De bruidegom is een oud honkbal pitcher en de bruid speelde jarenlang softbal en is geboren in Boston, Amerika. Nou wil het geval dat onze pubers en mijn man ook honkballen en we kijken dus met enige regelmaat naar Amerikaanse honkbalwedstrijden op tv. Gelijk ontstond mijn plannetje om wat honkbaltermen in de speech te verwerken én een nieuwe variant van mijn lovedressing toe te voegen. Want Boston heeft een geweldig leuke honkbalploeg genaamd de Boston Red Socks. Laat ik nou een paar rode sokken in de kast hebben liggen…. Vlak voor de ceremonie had ik mijn enkellaarsjes aan gedaan om niks te verhullen en nam ik even de fotografe en videograaf apart en vertelde ze van mijn plannetje. Hun ogen gingen glinsteren van voorpret en toen het bruidspaar eenmaal hun entree hadden gemaakt en ik de gasten had verwelkomt, sprak ik in het kort de Amerikaanse gasten toe. Zij hadden allemaal de Engelse vertaling van de speech op hun stoel liggen, zodat ze mee konden lezen en zo niets hoefden te missen van alles wat er ging gebeuren. Het is natuurlijk ontzettend bijzonder als er gasten van de andere kant van de wereld speciaal overvliegen om de ceremonie bij te wonen, dus een groter eerbetoon aan hun thuis kon ik niet brengen en dus zei ik: "There’s only one thing to do to welcome our American guests and bring honor to your hometown". En terwijl ik dat zei trok ik m’n toga omhoog en stond ik daar, met m’n Red Socks, "Boston, we love you!!!" Groot applaus van de gasten en de vader van de bruid reageerde op z’n Amerikaans. I love it, I love you, wonderful, wonderful! :-)

Op een doodgewone donderdagochtend rijd ik naar m'n werk en val middenin een gesprek van Tim, Niels, Rick en Florentien over het aanstaande huwelijk van Florentien. In een opwelling besluit ik de studio te bellen om te kijken of ik wat kan vertellen erover. "Welkom bij Radio538, je wordt zo doorgeschakeld naar de studio." Voor het stoplicht krijg ik verbinding met de studio en heb ik ineens, tot mijn eigen stomme verbazing, contact met de studio zelf. Hoe dát gesprek ging, dat zie je hieronder. En daarom is mijn vak nou zo onwijs leuk!

Ik ben een blij en gelukkig mens met 2 enorme passies. Schrijven en vertellen over de liefde van mijn bruidsparen aan hen én hun gasten en... zingen! Al sinds mijn veertiende zing ik in koren en toen ik in 2017 stopte bij mijn vorige koor, kwam dat voor mijn man als een totale verrassing. Na mijn uitleg van het waarom begreep hij me, maar: "wat je ook gaat doen, jij blijft wél zingen!" sprak hij me vermanend toe. Re-flax kende ik al jaren. Ik had al diverse shows bijgewoond en wist dus maar al te goed welk niveau ze nastreven. Het leek me waanzinnig gaaf, ik wilde ook echt de stap naar méér zetten, maar... kon ik dat wel? Na een paar dagen wikken en wegen dacht ik, no guts no glory en dus trok ik de stoute schoenen aan, meldde me aan om te komen kijken bij een repetitie en nog diezelfde week kreeg ik een telefoontje dat ik kon komen. Na een stemtest, 2 audities en de aspirant periode glansrijk te hebben doorstaan, kreeg ik het felbegeerde re-flax speldje. En wat is er sinds die tijd een hoop gebeurd! Shows met een heus orkest, 2 wintershows, Het Nederlands Korenfestival in theater Zuidplein, onze 20 minutes of fame in Paradiso Amsterdam, een videoclip opname in De Kuip in Rotterdam, diverse korenfestivals, onze geplande deelname bij de World Choir Games waar jammer genoeg corona roet in het eten gooide tot onze showcase. Ook tijdens corona gingen we gewoon online door en studeerden zelfs nog 2 nieuwe nummers in! Ik werd nog geen 1,5 jaar na mijn auditie sectional leader van de sopranen, een uitdaging, maar echt supergaaf! Door het (zelf)vertrouwen wat ik kreeg door Re-flax ging ik spelen met de gedachte om in ceremonies te gaan zingen. 2Marry, de zingende trouwambtenaar, dat klinkt eigenlijk best wel gaaf. Ik deelde mijn plannen met een aantal re-flaxers en zij zeiden stuk voor stuk: Doen Sas, je kán dit! Toen we tijdens een Re-flax werkweekend een workshop kregen van Robin van Beek van VocalCenter kwam alles in een stroomversnelling. Ik nam zangles bij Nicole van Hulst en ook zij gaf me het vertrouwen dat ik het kon. De knoop werd doorgehakt: ik ging ervoor! Inmiddels ben ik 3 jaar verder, heb ik al ontzettend veel bruidsparen mogen toezingen in ceremonies, tijdens de aansluitende borrels en recepties/diners en wat is dit gaaf om te doen! Dit smaakt zó naar meer dat ik de komende winter ga gebruiken om opnames te maken, zodat andere bruidsparen kunnen horen wat een enorme toegevoegde waarde live zang/live muziek in de ceremonie kan zijn. Met Re-flax gaan we ondertussen volle kracht vooruit! Met als absoluut hoogtepunt tot nu toe, onze deelname aan Holland's Got Talent. Mijn telefoon is ontploft van alle lieve en leuke reacties, van (ex)bruidsparen, collega's, vrienden en familie en zelfs in de supermarkt hier werd ik aangesproken: Heb ik jou nou bij HGT gezien? Soms moeten dingen gewoon zo zijn, maar nooit had ik toen, bij mijn eerste auditie kunnen bevroeden, dat mijn hobby zou uitgroeien tot een enorme passie én dat ik die passie kan verenigen met mijn werk, mijn andere passie. De zingende trouwambtenaar, ik ben een heel gelukkig mens.

Ik hoef niemand meer te vertellen wat een bizarre tijd dit is. Na iedere persconferentie staat mijn telefoon roodgloeiend met bruidsparen die in tranen zijn omdat het stomme virus hun grote dag van tafel veegt. De agenda draait overuren, mijn telefoon moet 2x per dag aan de lader en ik dwing continu mezelf om alles te blijven checken of alle bruidsparen wel verhuisd zijn naar de juiste data en dat ik niet volgend jaar 28 mei in Rotterdam sta te wachten op een bruidspaar dat op dat moment in Breda op mij staat te wachten, my worst nightmare!! Af en toe ben ik meer psycholoog dan trouwambtenaar en dat geeft niks, want natúúrlijk huil ik met ze mee en voel ik ook hun pijn en hun verdriet en uiteraard begrijp ik het volledig als ze hun trouwdag uit willen stellen, ik had het zelf ook gedaan. Gelukkig is het tot op heden altijd nog gelukt om met elkaar een nieuwe datum te prikken en dat is op zich ook best bijzonder. Gelukkig zijn er ook bruidsparen die “gewoon” gaan trouwen. Hoewel… gewoon… eerst van 70 man naar 50 en dan, 4 dagen voor je huwelijk, na heel veel onduidelijkheden, terug moeten naar 30 is alles behalve leuk want het doet gewoon echt pijn als je je familie en vrienden die je er zó graag bij had willen hebben, moet teleurstellen. Toch heb ik, na een aantal coronaproof huwelijken, zowaar een positieve ontwikkeling ontdekt, iets wat ik ook regelmatig lees in alle trouwgerelateerde facebookgroepen. Er komt een verandering in de definitie van Het Perfecte Plaatje. Soms ervaar ik wel eens bij bruidsparen dat ze zó intens opgaan in hun wens van perfectie en de, wat ik noem, pinterest huwelijken, dat ik me wel eens afvraag of ze de essentie van trouwen nog wel zien. Ze zijn zo bezig met het nastreven van dat beoogde perfecte plaatje en kunnen oprecht compleet over hun theewater gaan als er wrijving ontstaat over kleding, afspraken, familie etc etc. Zo zonde is dat, want het neemt zoveel plezier weg. Toch zie ik dat corona ook iets goeds kan brengen, want meer dan ooit worden we teruggeworpen naar de essentie van het leven, van dat wat echt belangrijk is. Van dat wat geen geld kost en wat je ook met al het geld in de wereld niet kunt kopen. Liefde, geluk, tijd, respect, oprechte interesse, aandacht voor elkaar en vooral gezondheid. En dan besef je… dat perfecte plaatje is fantastisch voor de foto’s en de video’s, maar uiteindelijk, waar alles in het leven om draait en juist met het jawoord, dat perfecte plaatje is er allang. Aan dat perfecte plaatje geef jij je jawoord en dát is nou precies waar het allemaal om draait. Fotocredit: Karlijn Schipper

In tijden van corona zijn er helaas maar weinig bruidsparen die hun grote dag door laten gaan. Door de pandemie moeten er zoveel aanpassingen gedaan worden aan de grote dag ten opzichte van de oorspronkelijke opzet, dat het bijna niet leuk meer is om nog te trouwen. En dus is mijn agenda leger dan leeg en dat snap ik! De huwelijken die nu nog wel doorgaan, zijn intenser dan ooit omdat we met elkaar meer dan ooit begrijpen waar het nou écht om draait, de liefde! Ik geniet er nóg meer van dan ik deed en gelukkig heb ik in dit afgelopen jaar ontdekt dat er 1 ding is waar we, ondanks alle maatregelen, geen concessies in hoeven doen. In het vertellen van de liefde. Oké, toegegeven: ik kan niet meer zo vrijelijk bewegen als ik gewend was in de ceremonie. Zet mij niet achter een spreekstoel want ik kwijn daar weg. Het creëert niet alleen een fysieke maar vooral ook een mentale afstand tussen mij en het bruidspaar en als er iets is wat ik NIET wil, dan is het wel een mentale afstand. Godzijdank heeft corona geen vat op de inhoud. Juist omdat we ons allemaal zijn gaan realiseren waar het nou écht om gaat, is de boodschap, het verhaal, het dagboek van de liefde van het bruidspaar, belangrijker dan ooit geworden. Vandaag mag ik weer… een uniek stel (maar dat zijn ze allemaal), op een unieke locatie, namelijk middenin een koeienstal. Hoe gaaf is dat!!! De gasten op hooibalen, een vlaai als taart (nee… géén koeienvlaai) en, ik heb het niet voor niets De Koeienspeech genoemd, allerlei spreekwoorden in de speech verwerkt die over koeien gaan. Voor mij is dit ook voor het eerst en natuurlijk hou ik, zoals altijd, rekening met de locatie, dus ik heb een paar klompen geleend, staat vast geweldig onder m’n toga. Dit bruidspaar houdt van een geintje, dus dat wordt lekker geiten in de ceremonie, tussen de koeien, met strooibalen, op klompen. Ik hou er van!!

Een toevallige ontmoeting, waar ze bijna letterlijk tegen elkaar opknalden. Een Colombiaanse vrouw, verdwaald in Amsterdam, haar tussenstop tussen Londen en Hamburg. Een Hollandse man, net uit de trein en onderweg naar z’n vrienden voor een avondje stappen. Hij neemt haar letterlijk bij de hand en brengt haar naar de treinen. Ze wisselen telefoonnummers uit, maar waarom weten ze niet. Pas 2 jaar later stuurt hij haar een berichtje in de verwachting dat zij niet meer weet wie hij is. Zij antwoordt direct terug: You’re the cutie from Amsterdam, of course I remember! Enige weken later is die Hollandse jongen terug in Amsterdam om het vliegtuig te pakken naar Colombia. Daar trekken ze samen het land door en worden stapelverliefd. Dan komt COVID, hij in Nederland, zij in Colombia. Hoe hou je in godsnaam aan elkaar vast als je 9.000 kilometer uit elkaar woont? Iedere dag videobellen, best lastig met verschillende tijdzones, maar ze vinden een ritme en houden vast. Aan de wifi, aan verlangen, aan elkaar, aan hun liefde. Eindelijk kunnen ze elkaar weer opzoeken, ze vliegen in elkaars armen, om nooit meer los te laten. Nog diezelfde dag gaat hij op 1 knie, met glunderende toestemming van haar puberzoon, die hem in alle liefde omarmt. Met een open blik op de wereld, gericht op de toekomst. Maar waar ligt die toekomst? In Nederland? In Colombia? Waar kunnen en willen we wortelen, onze familie laten aarden. Vooralsnog wordt het Nederland, waar zijn ouders, ondanks een enorme taalbarrière, hun toekomstige schoondochter én haar zoon méér dan welkom heten in de familie en in hun nieuwe thuisland. Ze landen, ze aarden, ze wortelen. Ze leren Nederlands, maar zoiets belangrijks als de ceremonie volledig in het Nederlands? Dat is nog net een brug te ver en dus maak ik een wereldse speech, tweetalig, of eigenlijk drie. Want het wonder is daar: haar ouders zijn erbij. Uiteraard spreek ik ze toe, in mijn beste Spaans, dat deze ceremonie helaas niet in het Spaans is, maar dat ik toch hoop dat ze later alsnog de vertaling van hun dochter kunnen lezen. Ik kan alleen maar hopen dat ik mijn zo hardgrondig geoefende zinnen zodanig uitspreek dat ze me begrijpen. Het maakt me Spaans benauwd, maar als ik de tranen in hun ogen zie weet ik, zie ik, voel ik dat we elkaar begrijpen. Haar queridos padres, die geen woord Nederlands of Engels verstaan, blijven aandachtig luisteren en als we de huwelijksakte tekenen komt de bruid in tranen naar me toe. “Sas, ik moest je van mijn ouders vertellen dat ze je niet verstaan, maar dat ze je heel goed begrijpen, omdat jij de taal van de liefde spreekt.” Dankbaar kijk ik haar aan en we kunnen beiden onze tranen niet binnen houden. We vallen elkaar in de armen en voor m’n gevoel houden we elkaar minutenlang stevig vast. Hun liefde, hun relatie, hun leven, hun families, 9000 kilometer uit elkaar met een enorme taalbarrière, maar we begrijpen elkaar als geen ander. Tussen mijn tranen door zie ik de beide moeders elkaar liefdevol omhelzen en tegen elkaar praten. De één in het Spaans, de ander in het Nederlands, maar moeders begrijpen elkaar, daar is geen taal voor nodig. Als ik later in de auto wegrijd overvallen alle emoties me nog een keer. Hoe ongelofelijk veel liefde er is tussen beide families, hoeveel ze om elkaar geven en hoe dankbaar ze zijn dat hun kinderen elkaar hebben gevonden. Zo hoort liefde te zijn, onbegrensd, met open blik, met armen wijd en harten die overstromen van liefde.

107 dagen: 14 weken en een paar uur. Zó lang duurde het voordat ik weer een huwelijk mocht voltrekken. Man man man, wat een lange tijd. Corona kwam “even” tussendoor fietsen, 26 huwelijken werden verplaatst, 26 bruidsparen verdrietig aan de telefoon gehad, Sommigen waren zó intens verdrietig dat ik meer psycholoog dan trouwambtenaar was, en dat snap ik! Oh wat heb ik met ze meegeleefd, tranen weggepinkt, verhalen, verdriet, ongeloof en vertwijfeling aangehoord en verbaasd gestaard naar mijn bizar lege agenda. Hoe ik bij ieder bruidspaar dat hun grote dag in het water zag vallen op hun geplande trouwdag een kaartje liet bezorgen omdat ik heel de dag met hen in gedachten rondliep. Hoe ik met iedere persconferentie de hoop weer zag vervliegen en m’n telefoon weer overuren draaide. Toegegeven: ik vond het ook doodeng. Met een chronisch ziek kind ben je toch extra voorzichtig, maar wat hèb ik al die prachtige liefdesverhalen gemist! Tot vandaag, want A&C piekerden er niet over om een pandemie roet in het eten te laten gooien. Dit lieve bijzondere stel heeft een planning en daar kan geen virus hen vanaf brengen. Maar die regels, die verrekte regels. Ik dook, samen met mijn collega babs, in de “wondere” wereld van de corona. We spraken met alle instanties die ons iets wijzer konden maken over wat wel en niet mocht, want buiten het feit dat onze gezondheid en die van onze bruidsparen op het spel staat, staat ook ons beroep, ons mooie vak op het spel: 1 corona boete is 1 strafblad is weg beëdiging! Uren hebben we achter de laptop en aan de telefoon gezeten en vandaag mocht ik dan eindelijk weer en oww… die zenuwtjes in m’n buik die altijd wel aanwezig zijn, lieten zich vanmiddag nóg harder horen als anders en terecht, want ik vond het echt spannend. Toen ik de bruidegom aan zag komen lopen, viel alle spanning van me af, want, zo sprak ik mezelf streng toe: “Doe waar je goed in bent en wat je het liefste doet Sas, vertellen over de liefde!” En dat deden we en hoe! Het was prachtig, het was emotioneel, het was ongelofelijk intiem. Alles klopte tot in de kleinste details, ieder woord, iedere letter, iedere komma was ráák! Terug in de auto heb ik even gewoon zo maar stil gezeten. Even de tijd genomen om tot me door te laten dringen hoe mooi dit weer was en me tegelijkertijd realiseerde hoe enorm ik dit gemist heb. Als ik ’s avonds na het eten m’n app doorlees, zie ik daar het appje van het bruidspaar dat ik eigenlijk vanavond zou trouwen. Zij hadden mijn kaartje gevonden op de deurmat en ja, het was een bizarre dag vandaag, maar er is ook gewoon gewerkt en in de tuin gerommeld. Dat moet ook gebeuren. Toch zaten ze nu met z’n tweetjes aan een biertje om te proosten op de dag. Wat ik toen deed?? Héél gauw… een biertje uit de koelkast gehaald en een toost genomen. Op C&A die vandaag in volle overtuiging JA hebben gezegd, op M&J, die volgend jaar op 28 mei, op mijn eigen trouwdag met mijn grote liefde, elkaar alsnog het Jawoord gaan geven, maar vooral een toost op de liefde, die nooit, maar dan ook NOOIT zal wijken voor een virus.

De liefde, als trouwambtenaar raak ik er nooit over uitgesproken. Er is geen onderwerp ter wereld wat zó veelzijdig is. Het is van alle tijden, van alle bevolkingslagen, van alle uithoeken van de wereld, van alle soorten beleving en betekenis en van alle leeftijden. Van de allerjongsten die hand in hand naar de peuterschool lopen voor hun eerste schooldag, tot die geweldige lieve opa en oma die, onder toeziend van hun 6 kleinkinderen, elkaar het jawoord geven, tot mijn eigen oma, die op haar 86ste (!) nog zo verliefd als een puber was op haar “toyboy” van 76. Wat kan ik daar toch intens van genieten en wat is het toch een zegen om daarover te mogen vertellen. Maar heel soms, soms heb je als trouwambtenaar gewoon niks te vertellen, omdat het bruidspaar dat niet wil. Omdat de bruidegom trouwen maar klinkklare onzin vindt, maar uiteindelijk tóch, uit liefde voor zijn partner, zijn jawoord wil geven. Omdat de bruid uit respect voor zijn mening haar grote droom van een huwelijksdag met alles d’r op en d’r aan uit haar hoofd zet, omdat ze allang blij is dat hij toch zijn halsstarrige mening wat heeft verzacht. Geven en nemen, noemen ze dat, of Water bij de wijn doen, het is maar net hoe je het bekijkt. Dus wat doe je dan als trouwambtenaar? Dan respecteer je de wens van de bruidegom en maak je er dus geen poespas van. Gewoon alleen het huwelijk voltrekken, de akte (laten) tekenen, het bruidspaar feliciteren en weer weg. In nog geen 5 minuten was het gebeurd. Heb je dan een beetje vreemd gevoel? Enerzijds wel, maar anderzijds maakte dat mooie gesprek van kort daarvoor, zoveel goed. Want opa was erbij. Een heer, niet alleen wat uiterlijk betreft, maar ook wat persoonlijkheid betreft. We raakten aan de praat, hoe intens gelukkig hij was dat zijn kleinzoon toch de stap zet. Hoe bijzonder het leven dan loopt als je plotsklaps weduwnaar wordt op je 61ste en dan een jaar later weer de liefde vindt en daar ook nog je jawoord aan geeft. Hoe hij dus als geen ander weet van Geven en nemen, van water bij de wijn doen. Van de goede en slechte tijden, van gezondheid en ziekte, om over rijkdom en armoede maar te zwijgen. Hoe intens gelukkig ze dan, ondanks de zorgen om de gezondheid van zijn vrouw, nu al 20 jaar zijn. Een snelle rekensom blaast me even om ver. “Wilt u me dan vertellen dat u al 81 bent?” vraag ik in volledige verbazing. Hij glimlacht van oor tot oor en zegt “jazeker, dat heeft u goed geraden!” Ik ben perplex, want wat ziet deze heer er dan ontzettend goed uit! “Meneer, wat ziet u er fantastisch uit, als u me gezegd had dat u 61 was, had ik het ook geloofd!” en dat meende ik echt! “Weet u wat mij zo jong houdt mevrouw?” vraagt hij me zachtjes en met twinkelende oogjes… “De liefde, mevrouw, de liefde houdt mij jong!”