Doorzoek deze website

In een grijs verleden, toen ik nog in de horeca werkte en op een doodgewone zaterdagmiddag een leuk gezin met een paar schattige kindjes welkom heette in het restaurant, ontstond er reuring in de open keuken. Me totaal niet bewust van de reden van die reuring, raakte ik aan de praat met deze leuke lieve familie. Gewoon een gezellig gesprek over koetjes en kalfjes, en natuurlijk over al het lekkers wat op de menukaart stond. Toen ik de reuring in de keuken opmerkte en belangstellend vroeg wat ik had gemist, werd ik vreemd aangekeken. “Duh! Je weet toch wel wie dat is?!” Geen idéé waar mijn jonge collega’s het over hadden, dus ik keek ze verbaasd aan. “Waar hèbben jullie het over?” Bleek dat de vader van dat leuke gezin in kwestie, een welbekende en zeer populaire voetballer was uit het eerste van Feyenoord. “Oh”, was mijn reactie. Nog steeds geen flauw idee wie dat was, maar hij had inmiddels wel in de gaten dat mijn collega’s wél doorhadden wie hij was. Toen ik de drankjes bij hen bracht, moest hij lachen: “Je hebt geen idee hè,” en ik moest hem het antwoord schuldig blijven. Ik was geen fan van voetbal, ben het nog steeds niet en, ondanks 3 boys in huis, denk ik ook niet dat ik fan zal worden. “Nee sorry… ik heb écht geen idee maar volgens hen speel je bij Feyenoord. Ik ben geen voetbalfan, maar dat zul je inmiddels wel doorhebben.” Hij moest er hard om lachen en toen hij bij het afrekenen naar me toe kwam, vertrouwde hij me toe: “je wil niet weten hoe leuk het is als iemand je nou eens een keer NIET herkent, dank je wel voor deze heerlijke middag. Ik heb genoten!” Ik vond het zo’n toffe reactie, dat mijn gezicht blijkbaar boekdelen sprak, want al mijn collega’s uit de keuken kregen een handtekening en een ferme handdruk van hem. Topgozer! Al wist ik nog steeds niet wie hij was, z’n naam was me alweer ontschoten. Inmiddels zijn we ruim 4 jaar verder, en werd ik vandaag, tot mijn stomme verbazing gebeld, door de redactie van Voetbal International. Naar het schijnt een welbekend, zeer populair tijdschrift over voetbal. “We zijn op zoek naar een vrouwelijke columnist die wil bloggen over haar kijk op de voetbalzaken die nu spelen. Zou je voor ons willen gaan bloggen?” Ik moest m’n lachen inhouden. “Nou.. ehm.. ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik weet dat voetbal een spel van 11 tegen 11 is, dat er een bal in het doel geschopt moet worden, bij voorkeur in het doel van de tegenstander, je mag geen handen gebruiken, de bal moet binnen de lijntjes blijven, er is één of andere regel waar de gemiddelde mens geen (voet)bal van begrijpt en de spelers verdienen een megasalaris voor 2×45 minuten achter een balletje aan rennen. Tot zo ver mijn kennis van voetbal.” Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn… “ik begrijp dat je geen voetbalfan bent”, sprak de beste man aan de andere kant lachend. “Nou, dat kunnen we nog eens een understatement noemen,” antwoordde ik, maar natuurlijk was ik inmiddels wel stiknieuwsgierig hoe een redactie van Voetbal International bij een trouwambtenaar uitkomt in hun zoektocht naar een blogger??? “Heel simpel, we zoeken iemand die goed kan schrijven, die middenin de samenleving staat, die veel mensenkennis heeft en die een groot inlevingsvermogen heeft. Dan kom je automatisch uit bij een trouwambtenaar. We hebben jouw blogs gelezen en je schrijfstijl is precies wat we zoeken, vandaar!” Tja.. ik zie de logica er helemaal van in en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet gevleid ben door hun telefoontje. Maar Sas en voetbal? Wij zijn nooit vrienden geweest en dat gaan we ook nooit worden… “Zoeken jullie collega’s van de redactie toevallig niet een blogger voor de Formule 1, of darts, of atletiek? Tennis? Skiën? Schaatsen? Honkbal? Olympische Spelen…?” Mijn gesprekpartner ligt dubbel van het lachen, maar helaas. Toch komt dit leuke gesprek tot een grappig eind… als ik hem vertel dat ik ooit een supertof stel getrouwd heb waar Ajax en Feyenoord in hetzelfde bed lag, en waar de klassieker in het voetbal symbool stond voor het huwelijk als de klassieker van de relatievormen, compleet met Ajax-Feyenoord mini quiz met de gasten tijdens de ceremonie. “Dan was onze theorie zo slecht nog niet: Trouwambtenaren zijn echt van alle markten thuis”, zegt hij grinnikend. “Yep”, beaam ik, “behalve van voetbal.”

Wat mag er nou NIET ontbreken in een Brabantse ceremonie? Na het lange maar gezellige gesprek aan de tuintafel in de prachtige tuin van dit lieve stel in het Brabantse land, sla ik gelijk 2 vliegen in 1 klap, want hun prachtige tuin is gelijk ook hun trouwlocatie. Wat is nou beter om het gesprek aan te gaan op het “plaats delict”, zoals wij dat wel eens noemen?! Het begon al tijdens het kennismakingsgesprek begin februari. “Het gaat wel even duren eer we wat laten weten, want we gaan eerst carnavallen en ontnuchteren, en daarna hoor je van ons”. Helemaal prima, geniet er lekker van, ik hoor het wel. Nou.. had ik zelf bedacht… 5 dagen feesten, 5 dagen ontnuchteren, dus over een kleine 2 weken zullen ze wel aan de bel trekken, en jawel! Het eerste JA-woord was eruit, ik mocht ze trouwen! Ik begon me gelijk te verdiepen in dat fenomeen waar ik mezelf, als geboren Rotterdamse, véél te nuchter voor vind, carnaval. Wat is er nou zo leuk aan om je 5 dagen lang vol te gieten met alcohol? Er ging een wereld voor me open, want natuurlijk had ik wel eens gehoord van Oeteldonk en Lampengat, maar van Tullepetaonestad had ik werkelijk nog nooit van gehoord en dan die náám! Het lukte me zowaar om het, op z’n Brabants uit te spreken, maar het kostte me een biertje. Toen ik er een avondje voor ging zitten om de vrienden van het stel te bellen, kwam het natuurlijk uitgebreid aan bod en er ging nóg een wereld voor me open. Want carnaval staat bekend om het feesten en het zuipen, maar het is daarnaast zoveel méér! Het gaat ook over vriendschap, over verbroedering, over gezonde concurrentie met bijvoorbeeld Krabbegat, de plaats waar ik zelf dik 14 jaar geleden in het huwelijk trad. Zo togen wij met onze ouders op een voor ons willekeurige zaterdagavond naar Bergen op Zoom om onze huwelijkslocatie te bezoeken, en troffen daar alleen maar feestende figuren aan met gordijnen en lampenkappen op. Wij keken onze ogen uit en ineens ging er een lampje branden. Ach jeetje jongens, het is carnaval! Wij vielen van de ene in de andere verbazing en dat was overigens geheel wederzijds, want in onze normale kloffie waren wij die avond ook een behoorlijke bezienswaardigheid. Natuurlijk mocht dit niet ontbreken in de ceremonie, en we hebben er hartelijk om gelachen, want ondanks de Rotterdamse uitdrukkingen die ik moeiteloos had gecombineerd met Brabantse spreuken, had iedereen al heel snel door dat ik geen Brabantse was, maar een echte Rotterdammert. Wat was het een verrassende ceremonie, niet alleen omdat niemand wist dat ik live zou gaan zingen in de ceremonie, maar vooral omdat ook de kinderen van het lieve stel, zelf een liedje hadden geschreven en gecomponeerd en dat direct na het JA-woord aan papa en mama lieten horen, zó lief en zó leuk en precies zoals ze zijn: Alles voor ’t jong. Toen ik na de taart en de toast afscheid wilde nemen van het bruidspaar om mijn eigen liefde en boys weer te halen op de atletiekbaan, mocht ik niet eerder weg voordat ik een biertje had gedronken. “Wij hier in Brabant doen dat zo: jij mag niet weg voordat dat biertje achter je kiezen zit!” Ik keek de bruidegom aan en begreep gelijk.. ik kom hier niet mee weg. Dus pakte ik het biertje aan, nam een slok en zette het terug, ik moest nog rijden, dus nou ja vooruit dan! “Maar: vanavond neem jij een biertje en ik wil bewijs zien, dus app maar een foto dat je dat biertje opdrinkt!” DEAL! zei ik gelijk, en nam afscheid van dit geweldige leuke paar. Belofte maakt schuld, dus toen ik ’s avonds op de al geplande verjaardag zat, heb ik heerlijk genoten van een lekker biertje. Natuurlijk geappt naar de bruidegom met een Rotterdamse spreuk: Vanavond een snee in m’n neus, maar hij was heerlijk! Proost!