Open/Close Menu Voor een unieke, persoonlijke ceremonie | For a personal, intimate ceremony full of love, humour and style.

Juli 2015.. Nietsvermoedend gaan we op een mooie woensdagavond wat overnachtingsspullen brengen omdat de oudste gaat logeren bij mijn nicht en haar vriend. En dan komt er een vraag die mij met 5 woorden speechless maakte: Zou jij ons willen trouwen?

Compleet overrompeld en overdonderd ben je dan! Waarom ik? Omdat we niemand anders dit toe durven te vertrouwen, Sas.

Wauw… nog steeds met een mond vol tanden, het meest belangrijke en officiële deel van HUN dag leggen ze in mijn handen, wat een enorme eer! En natuurlijk zei ik JA!!

En toen kwam de catch: We zouden het graag geheim willen houden voor iedereen dat jij ons gaat trouwen. Gááf!!! Maar ook: Oeps.. dat wordt dus 11 maanden lang m’n lippen stijf op elkaar houden. Maar, als zij dat willen, dat doen we dat! PUNT!

Eenmaal terug in de auto komen er nog meer tranen, wat is dit waanzinnig gaaf!! Dit heeft zo moeten zijn.. na een moeilijke periode waarin ik m’n baan kwijt raakte door faillissement, was dit een welkome uitdaging. Een uitdaging die een lang gekoesterde wens opnieuw deed oplaaien, want trouwambtenaar worden.. BABS worden… was al jarenlange een grote wens. En nu, zo besloot ik direct, nu ga ik weer proberen om er mijn beroep van te maken. En dat is gelukt!!

In november was ’t dan zover: ik zou benoemd worden bij de Rechtbank in Dordrecht. Het bruidspaar in spé ging mee.. zij waren immers, samen met manlief de enigen met wie ik dit kon delen. Want als ik dit aan de rest van de familie zou vertellen, zouden ze gelijk de link leggen met het op handen zijnde huwelijk.. en dat mocht natuurlijk niet.

“Zo mevrouw Offerhaus, dus u wilt trouwambtenaar worden. Vertelt u eens, hoe is dat zo gekomen?” “Nou Edelachtbare, achter mij zit de oorzaak”, wees ik naar het bruidspaar. Het werd een memorabele ochtend…

In april ging ik vol van start met m’n eerste huwelijken. Wat is het geweldig om te doen, wat een liefde, prachtige gesprekken en geweldige ceremonies. Tegelijkertijd was het moeilijk om m’n enthousiasme erover in te dammen.. niemand wist ’t nog, behalve 3 goede vriendinnen die ik menig keer heb ingezet voor een broodnodig “alibi” als ik een gesprek of een huwelijksvoltrekking had.

Het Geheim werd steeds groter en groter… ik kreeg steeds meer “inside information” over de huwelijksdag, maar hield m’n mond dicht.. ieder woord dat ik erover zei kon immers Het Geheim verraden. Pfft… nog maar 2 maanden.. hoe houd ik dit vol??