Open/Close Menu Voor een unieke, persoonlijke ceremonie | For a personal, intimate ceremony full of love, humour and style.

EINDELIJK!!! Het was zo ver: de dag van de bruiloft was aangebroken. Alles was in kannen en kruiken: de akte, afspraken met de bode, speech klaar, alle benodigdheden al op de locatie, zenuwen onder controle en het meest belangrijke: Het Geheim was nog steeds in tact.

Stiekem was ik beretrots dat het gelukt was, ondanks al die verrassingen voor het bruidspaar, de ontelbare keren dat we contact hebben gehad als familie onderling, het was gelukt om alles geheim te houden.

Toen de bode binnenstapte met de akte onder haar arm, zei mijn gesprekspartner enthousiast: “Ik denk dat dat de ambtenaar is!” Ik schoot heimelijk in de lach en zei met een stalen gezicht: “Ja, dat denk ik ook!”

Daar stonden we dan, braaf wachtend tussen de rest van de gasten op de binnenkomst van de bruidegom en de bruid met haar vader. De zenuwen gierden door m’n keel. Toen het bruidspaar op hun prachtige stoelen zat, sprak de ceremoniemeester de gasten toe: “Welkom aan het bruidspaar! U ziet dat de ambtenaar er nog niet is, maar wij hebben begrepen dat de die reeds in ons midden is. Dus dan wil ik nu verzoeken of de ambtenaar naar voren wil komen”.

This is the moment… ik stond op, pakte m’n speech en liep naar mijn plek achter de katheder. Geroezemoes, verbaasde gezichten.. en toen werd het stil, doodstil. Ik begon mijn speech, maar stond te trillen op m’n benen, het was maar goed dat dat voor de gasten niet zichtbaar was…

Na 2 zinnen viel alles van me af, de verbaasde gezichten werden almaar verbaasder, de ogen groter en groter.

“Voor degenen die mij nog niet kennen.. ik ben de nicht van de bruid, onze vaders zijn broers van elkaar. In het dagelijks leven ben ik Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke Stand van de gemeente Binnenmaas…” en toen dacht ik dat mijn moeder van d’r stoel viel van verbazing. De tranen liepen over de wangen van de familie die nog steeds flabbergasted op hun stoelen zaten.

Het werd een prachtige ceremonie!! Toen ik mijn vader als getuige naar voren liep, fluisterde hij in m’n oor.. “wij moeten straks even een hartig woordje spreken”, met een vette knipoog.

Na de ceremonie werd er natuurlijk volop nagepraat en kon ik eindelijk al die keren vertellen dat ik op m’n tong moest bijten en leugentjes om bestwil moest vertellen, de anekdotes tuimelden over elkaar heen, we hebben er heerlijk om gelachen.

Wat was ik blij dat ik eindelijk verlost was van het juk, heerlijk dat ik eindelijk overal over kon praten. Over alles wat ik mee had gemaakt met mijn bruidsparen, alle jurken, alle trouwauto’s, het was een bevrijding.

Bij het aansnijden van de bruidstaart had De Dag nog één verrassing in petto, want ik dacht alles te weten over het bruidspaar en alles wat te maken had met hun trouwdag, maar dat ze ook nog in verwachting waren, dát hadden zij voor mij geheim gehouden!