Open/Close Menu Voor een unieke, persoonlijke ceremonie | For a personal, intimate ceremony full of love, humour and style.

Aan de slag!

Eén van de eerste dingen die je schijnt te moeten doen als je een eigen bedrijf begint.. is een huwelijk sluiten met de Kamer van Koophandel. Tegenwoordig gaat dat gelukkig allemaal via internet… laten we dit maar “de ondertrouw” noemen.
Je moet een heel formulier invullen en als dat allemaal klaar is, een afspraak maken bij de KvK om je te legitimeren en zo je inschrijving definitief te maken.. oftewel.. om daar het huwelijk te laten voltrekken.

Een zeer vriendelijke dame hielp me, overigens keurig op tijd, en was buitengewoon geïnteresseerd in mijn vak. Want ja… trouwambtenaar zijn is écht een vak, mensen!! Ze vond het erg leuk allemaal en liet en passant even vallen er zelf geen ervaring mee te hebben, maar wel een relatie te hebben.

Tja… wie de bal zó overduidelijk voor het doel legt… dus ik zei haar: nou.. mocht je ooit de stap gaat wagen.. dan weet je me te vinden! Het werd een gezellig onderonsje.
Maar ja… trouwambtenaar.. onder welke categorie valt dat nou eigenlijk? Zij wist het zelf ook niet, want zó vaak komt dit nou ook niet voor. Al zoekende kwamen we eruit en het was best een verrassing:

Beoefening van podiumkunst.

Zo dan! Podiumkunst.. daar vallen artiesten, acteurs, muzikanten, dirigenten etc. etc. en ja, dus ook trouwambtenaren onder.
Aan de ene kant is deze indeling wel logisch.. als ambtenaar speel je immers een rol. Maar aan de andere kant is het ook van groot belang dat je jezelf blijft: je bent tenslotte geen acteur. Kortom.. ik kreeg er een beetje een dubbel gevoel bij. Maar waarom, vroeg ik mezelf af?

Je staat als ambtenaar immers op een podium, soms letterlijk, maar meestal in de figuurlijke zin van het woord. Want, hoe gek het ook klinkt, zodra je die toga aantrekt, ben je in je rol, in functie.
Mensen kijken gelijk anders naar je. “Oh kijk, daar staat De Ambtenaar”. Gelukkig leven we niet meer in de tijd waarin de Trouwambtenaar op een torenhoog voetstuk stond.. waar een ceremonie saai en onpersoonlijk was. Ik heb me laten vertellen dat er vroeger maar 3 wijzigingen gedaan werden: de namen en de datum, en dat er ook maar 3 speeches waren: 1 voor een jong stel, 1 voor een wat ouder stel en 1 voor een tweede huwelijk. Punt.

Gelukkig is dat nu anders: iedere speech is anders, want ieder bruidspaar is anders. Hoe logisch klinkt dat! Er kan en mag steeds meer in een ceremonie, en soms komt er ook een stukje acteren bij. Maar wat rotsvast boven water blijft staan, is het officiële moment waarop de bruid en de bruidegom JA zeggen tegen elkaar, waarna de ambtenaar hun huwelijk bevestigt.

Hoe mooi is het dan, dat je het persoonlijke verhaal van het bruidspaar, hun leven, hun liefde, hun gevoelens voor elkaar samen kunt laten smelten met het officiële deel van de ceremonie. Hoe vloeiender de overgang, hoe persoonlijker de speech. En dat is wat we willen, maatwerk.

Concluderend… “we” zitten in de juiste categorie, met dien verstande dat wij verdomd goed moeten weten waar we mee bezig zijn, wat wel en niet mag. Want hoe vaak heb ik al niet gehoord.. oh leuk, maar dat doe je er toch even bij?

NEE!!! Dit doe je er niet even bij, dit is een VAK! Een Beroep! Met kennis van zaken, op de hoogte blijven van wet- en regelgeving en met bijscholing! Want ook al is ieder bruidspaar anders, en daarmee iedere ceremonie anders, we moeten ons wel houden aan de regels der Wet!