Open/Close Menu Voor een unieke, persoonlijke ceremonie

Het is dinsdagochtend als mijn collega van Burgerzaken me enigszins in paniek opbelt. “Sas, ik heb een mega groot probleem. Kun jij aanstaande zaterdag een huwelijk overnemen?” Even schiet het door me heen dat 2 van m’n 4 mannen die dag op de atletiekbaan staan, maar dat ik de andere 2 nog wel “even” ergens kwijt moet, maar… een collega in nood gaat voor, dus ik zie wel hoe ik dat oplos. “Natuurlijk kan dat, vertel, wat is er aan de hand?”

’s Middags krijg ik alle papieren en de speech die mijn collega trouwambtenaar al heeft geschreven. Ik bel het betreffende bruidspaar direct op en maak telefonisch kennis met ze. Helaas krijgen we het niet meer voor elkaar om elkaar voor zaterdag nog in levende lijve te treffen, maar het is gezellig aan de telefoon en samen nemen we alles organisatorisch even door en dan vooral de namen van de meest belangrijke personen. De bruidegom is Turks en de bruid half Italiaans half Nederlands, dus ik wil wel zeker weten dat ik alle namen goed uitspreek.

Als ik de speech doorlees besef ik me maar al te goed dat ik uit m’n comfortzone moet. Zonder enig voorgesprek met het bruidspaar me volledig inleven met de woorden van mijn collega, want nee… natúúrlijk ga ik de toespraak van mijn collega niet veranderen. Het bruidspaar heeft immers hun hart voor háár opengesteld tijdens het voorbereidende gesprek, dus wie ben ik om dat, zonder het bruidspaar gesproken te hebben, te herschrijven?!

Op zaterdagmiddag loop ik de raadzaal van het gemeentehuis binnen en om me samen met de bode en met mijn nieuwe collega babs voor te bereiden op de ceremonie en ik  voel de kriebels in m’n buik heftiger dan normaal.

Zoals het een traditioneel Turks huwelijk betaamd, komt het enorme gezelschap van ruim 120 man binnen onder luid tromgeroffel en trompetgeschal. Wat zien ze er prachtig uit, ze stralen van oor tot oor en ook hun gezelschap heeft er zin in. Iedereen vindt probleemloos zijn plekje en de vele kinderen zitten in een cirkel om het bruidspaar heen met de Turkse, Italiaanse en Nederlandse vlaggen. De vibe in het gezelschap is geweldig, je voelt direct de enorme liefde die er tussen de families onderling is. Ondanks m’n heftige kriebels in m’n buik sta ik te trappelen van ongeduld.

De ceremonie is fantastisch, mijn Turks en Italiaans welkomstwoord wordt enthousiast ontvangen, er is veel interactie met de gasten, vele keren luid applaus, er wordt veel gelachen en tranen van ontroering worden weggepinkt. Als het hele gezelschap onder wederom luid applaus, tromgeroffel en trompetgeschal weer vertrekt voel ik me intens gelukkig en opgelucht. De mooie liefdevolle woorden van mijn collega hebben hun doel niet gemist, wat was dit een spannende ceremonie maar wat was het mooi, gaaf en goed. Zoveel liefde, ook tussen de gasten onderling, ik zweef!

Oh ik hoop zó dat dit huwelijk en vooral ook dit fantastische multiculturele gezelschap de toon mag zetten als bruggenbouwers tussen 2 landen die elkaar politiek zo gevoelig liggen. Intens gelukkig rij ik naar huis, deze glimlach raak ik vandaag niet meer kwijt.

De dag erna mag ik naar Zoetermeer, naar een Braziliaans/Spaanse bruid en haar Nederlandse bruidegom. Alweer een multiculturele verbintenis en oh wat heb ik er zin in!!!!

Write a comment:

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.