Open/Close Menu Voor een unieke, persoonlijke ceremonie | For a personal, intimate ceremony full of love, humour and style.

In een grijs verleden, toen ik nog in de horeca werkte en op een doodgewone zaterdagmiddag een leuk gezin met een paar schattige kindjes welkom heette in het restaurant, ontstond er reuring in de open keuken. Me totaal niet bewust van de reden van die reuring, raakte ik aan de praat met deze leuke lieve familie. Gewoon een gezellig gesprek over koetjes en kalfjes, en natuurlijk over al het lekkers wat op de menukaart stond.

Toen ik de reuring in de keuken opmerkte en belangstellend vroeg wat ik had gemist, werd ik vreemd aangekeken. “Duh! Je weet toch wel wie dat is?!” Geen idéé waar mijn jonge collega’s het over hadden, dus ik keek ze verbaasd aan. “Waar hèbben jullie het over?”

Bleek dat de vader van dat leuke gezin in kwestie, een welbekende en zeer populaire voetballer was uit het eerste van Feyenoord. “Oh”, was mijn reactie. Nog steeds geen flauw idee wie dat was, maar hij had inmiddels wel in de gaten dat mijn collega’s wél doorhadden wie hij was.

Toen ik de drankjes bij hen bracht, moest hij lachen: “Je hebt geen idee hè,” en ik moest hem het antwoord schuldig blijven. Ik was geen fan van voetbal, ben het nog steeds niet en, ondanks 3 boys in huis, denk ik ook niet dat ik fan zal worden. “Nee sorry… ik heb écht geen idee maar volgens hen speel je bij Feyenoord. Ik ben geen voetbalfan, maar dat zul je inmiddels wel doorhebben.”

Hij moest er hard om lachen en toen hij bij het afrekenen naar me toe kwam, vertrouwde hij me toe: “je wil niet weten hoe leuk het is als iemand je nou eens een keer NIET herkent, dank je wel voor deze heerlijke middag. Ik heb genoten!” Ik vond het zo’n toffe reactie, dat mijn gezicht blijkbaar boekdelen sprak, want al mijn collega’s uit de keuken kregen een handtekening en een ferme handdruk van hem. Topgozer! Al wist ik nog steeds niet wie hij was, z’n naam was me alweer ontschoten.

Inmiddels zijn we ruim 4 jaar verder, en werd ik vandaag, tot mijn stomme verbazing gebeld, door de redactie van Voetbal International. Naar het schijnt een welbekend, zeer populair tijdschrift over voetbal. “We zijn op zoek naar een vrouwelijke columnist die wil bloggen over haar kijk op de voetbalzaken die nu spelen. Zou je voor ons willen gaan bloggen?”

Ik moest m’n lachen inhouden. “Nou.. ehm.. ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik weet dat voetbal een spel van 11 tegen 11 is, dat er een bal in het doel geschopt moet worden, bij voorkeur in het doel van de tegenstander, je mag geen handen gebruiken, de bal moet binnen de lijntjes blijven, er is één of andere regel waar de gemiddelde mens geen (voet)bal van begrijpt en de spelers verdienen een megasalaris voor 2×45 minuten achter een balletje aan rennen. Tot zo ver mijn kennis van voetbal.”

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn… “ik begrijp dat je geen voetbalfan bent”, sprak de beste man aan de andere kant lachend. “Nou, dat kunnen we nog eens een understatement noemen,” antwoordde ik, maar natuurlijk was ik inmiddels wel stiknieuwsgierig hoe een redactie van Voetbal International bij een trouwambtenaar uitkomt in hun zoektocht naar een blogger???
“Heel simpel, we zoeken iemand die goed kan schrijven, die middenin de samenleving staat, die veel mensenkennis heeft en die een groot inlevingsvermogen heeft. Dan kom je automatisch uit bij een trouwambtenaar. We hebben jouw blogs gelezen en je schrijfstijl is precies wat we zoeken, vandaar!”

Tja.. ik zie de logica er helemaal van in en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet gevleid ben door hun telefoontje. Maar Sas en voetbal? Wij zijn nooit vrienden geweest en dat gaan we ook nooit worden…

“Zoeken jullie collega’s van de redactie toevallig niet een blogger voor de Formule 1, of darts, of atletiek? Tennis? Skiën? Schaatsen? Honkbal? Olympische Spelen…?”
Mijn gesprekpartner ligt dubbel van het lachen, maar helaas. Toch komt dit leuke gesprek tot een grappig eind… als ik hem vertel dat ik ooit een supertof stel getrouwd heb waar Ajax en Feyenoord in hetzelfde bed lag, en waar de klassieker in het voetbal symbool stond voor het huwelijk als de klassieker van de relatievormen, compleet met Ajax-Feyenoord mini quiz met de gasten tijdens de ceremonie.

“Dan was onze theorie zo slecht nog niet: Trouwambtenaren zijn echt van alle markten thuis”, zegt hij grinnikend. “Yep”, beaam ik, “behalve van voetbal.”