Open/Close Menu Voor een unieke, persoonlijke ceremonie | For a personal, intimate ceremony full of love, humour and style.

Zondag 12 November was het dan zo ver… om 09:00 uur ’s ochtends reed ik eerst naar Stellendam om mijn moeder op te halen, mijn steun en toeverlaat, die altijd TROUW met me meegaat naar beurzen, om vervolgens richting Goirle te gaan voor mijn eerste Sounds Of Love trouwbeurs.
Eenmaal aangekomen in de prachtige kapel die het decor was voor de reallive ceremonie die ik zou verzorgen, waren we sprakeloos. Wat een schitterende locatie, echt prachtig! Na een kennismaking met mijn mede standhouders en de stand te hebben opgebouwd, is het wachten op de eerste gasten.
Naast mij staat een fotografe en na een eerste vlugge blik in haar fotoboeken zie ik direct dat zij haar vak fantastisch verstaat. Wát een waanzinnig mooie foto’s!
Als het einde van de beurs nadert raken we weer aan de klets en dan realiseer ik me ineens dat zij waarschijnlijk wel antwoord heeft op een vraag waarvan ik het antwoord wel denk te weten, maar niet precies weet hoe het zit. Portretrecht en auteursrecht.

Mijn vermoeden blijkt inderdaad juist maar ons gesprek verzandt al snel in de wat wij vakgenoten de “unplugged wedding” noemen. Ceremonies zonder telefoons, video’s en camera’s, maar met alle gasten in volle aandacht aanwezig. Hoe irritant is het voor fotografen dat ze zowat opzij geduwd worden door ome Piet die fervent hobby fotograaf is en het bruidspaar wel even zal voorzien van de meest perfecte foto’s, of door tante Greet die kibbelt met de videograaf dat zíj toch écht dat plekje wil hebben anders heeft ze niet de juist invalshoek (echt gebeurd hè, serieus waar!)

Daarom maak ik dit altijd bespreekbaar met mijn bruidsparen. Bedenk van te voren of je dit wilt? Je betaalt tenslotte een hoop geld voor een professionele fotograaf en/of videograaf en je wilt toch ook dat diegene alle ruimte heeft om z’n werk te kunnen doen?!

Als voorbeeld vertel ik altijd over de fotograaf die een internationale prijs heeft gewonnen met een foto van het aansnijden van de bruidstaart. De fotograaf had de perfecte hoek, de weerspiegeling van het bruidspaar in de spiegel tijdens het aansnijden van de bruidstaart, werkelijk een briljant idee en een prachtige invalshoek voor de perfecte foto, ware het niet dat een gast van het bruidspaar met haar camera precies in de lijn van de fotograaf gaat staan… en de foto neemt. Zij had het moment dus wel… maar of ze de briljantheid van de weerspiegeling had gezien? Ik betwijfel het. Weg uniek moment, weg unieke foto…

Wel een internationale prijs gewonnen met die foto, maar de aanleiding is natuurlijk te gek voor woorden!

Die zondag bespreek ik dit ook met haar en ze schiet in de lach… “zal ik je eens wat vertellen? Ik ben die fotograaf!”
“Nee joh!! Dat méén je!!!” Haar man opent direct een fotoboek en toont de foto. Tot mijn stomme verbazing zie ik de bewuste foto die ik al zó vaak besproken heb. Hoe het is mógelijk dat ik nu, uitgerekend hier in Goirle, met haar dit gesprek heb? Ik had werkelijk geen idee wie die foto had genomen en nu staan we oog in oog met elkaar. We hebben er hard om gelachen, beiden overrompeld door het bizarre toeval. Wie zei ook alweer dat toeval niet bestaat???

Write a comment:

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.