Open/Close Menu Voor een unieke, persoonlijke ceremonie | For a personal, intimate ceremony full of love, humour and style.

Persoonlijk heb ik er een grafhekel aan.. strijken. Streek ik vroeger nog braaf alle t-shirts, overhemden, broeken, ondershirts enz. enz… met ieder kind dat ik baarde werd de strijk een tandje minder, want ik had er bijna een dagtaak aan en dus ontwikkelde de aversie tegen strijken zich nagenoeg vanzelf.
En nu… nu strijk ik alleen nog de overhemden van manlief. Maar ja… om nou voor één overhemd iedere keer die strijkbout aan te zetten schiet ook niet op, dus ik spaar het op, waarna de aversie alleen maar groter wordt, want dan moet ik er ineens 7 of 8 strijken. Oftewel.. de welbekende vicieuze cirkel.

Gelukkig zijn mijn moeder en schoonmoeder af en toe zo lief om het voor me te doen en heel af en toe doet ook manlief nog wel eens een poging. En ik kan het niet nalaten om mezelf dan stiekem gelukkig te prijzen dat ik er deze ronde weer goed vanaf ben gekomen.

Hoe superleuk is het dan, dat als het huiswerk terugkomt van al mijn lieve bruidsparen, ik vrijwel altijd hetzelfde antwoord lees op de vraag: Aan welk huishoudelijk klusje heb je de grootste hekel. Voor mij niets nieuws, maar grappig is het wel, nagenoeg alle bruiden én bruidegoms antwoorden: strijken!
Gniffelend en grinnikend zit ik dan achter mijn computer.. zie je wel, ik ben echt niet de enige die met een donderhumeur die strijkplank weer opzoekt…

Toch realiseer ik me dan tegelijkertijd dat we allemaal, of je het nou wilt of niet, strijken. En nee.. dan bedoel ik niet de Duitse betekenis van streichen, maar de rimpeltjes gladstrijken, met de strijkbout als je relatie.

Iedereen herkent dat denk ik wel, want hoe goed, sterk en stabiel je relatie ook is, er zijn altijd wel kleine rimpeltjes, meningsverschilletjes, akkefietjes, ondoordachte acties of verkeerd begrepen woorden die op de strijkplank gegooid worden. Hoe groot je hekel of aversie tegen strijken dan ook is, toch moet je daar iets mee, want die rimpeltjes moeten geen kreukels worden.

Soms is het heel goed om even stoom af te blazen om te voorkomen dat je je later brandt aan onopgeloste zaken, die strijkbout kan immers gloeiend heet zijn en wie zich brandt moet op de blaren zitten.

Maar dan… als je na een goed gesprek van hoor en wederhoor de strijkbout z’n werk hebt laten doen en de rimpeltjes weer mooi glad zijn, moet je dan eens kijken hoe je kunt genieten van je strijkwerk. Dan zie je weer dat je niet voor niets voor elkaar hebt gekozen, waarom je niet voor niets je leven met elkaar wil delen, met alle perfecties en imperfecties die erbij komt kijken.

Toen ik vandaag de overhemden stond te strijken, bedacht ik me dus dat het alles behalve goed is, om de strijk op te sparen, want hoe langer je wacht, des te meer energie moet je stoppen in het gladmaken van die rimpels en ik realiseerde me dat dat in je relatie niet anders is… stof tot nadenken dus, maar tijdens de strijk heb ik daar tijd genoeg voor!

Write a comment:

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.