Open/Close Menu Voor een unieke, persoonlijke ceremonie | For a personal, intimate ceremony full of love, humour and style.

Soms moet je wel eens even out of the box denken, even uit je comfort zone. Vandaag was zo’n dag. In de agenda stond een huwelijk met een prachtig bruidspaar waar de liefde vanaf spatte. Een Nederlandse bruidegom met zijn Poolse bruid. Gelukkig sprak ze goed Nederlands, maar dat gold niet voor enkele gasten, waaronder haar ouders en zus, die maar 1 taal machtig zijn, het Pools.

Nou wordt er van BABSEN best wel wat verlangd en taaltechnisch gezien draaien wij onze hand niet meer om voor een ceremonie (deels) in het Engels, Duits, Turks of Frans, maar Pools… die had ik nog niet op m’n CV staan.

En daar zit ‘m nou de kneep hè, dan ben je de speech aan het schrijven en toch knaagt het aan me dat ik niet kan communiceren met deze voor het bruidspaar o zo belangrijke gasten. Het maakte me wat opstandig! Potverdikkie, het zal me toch niet gebeuren dat ik hier niks mee kan?!

Gelukkig heb ik inmiddels een aardig netwerk om me heen opgebouwd waar ik nog al eens op kan terugvallen, in dit geval een Poolse collega van mijn eigen bruidegom. Eén mailtje naar haar en voilá, geregeld! Ze was zó enthousiast dat ik haar landgenoten in haar moedertaal wilde toespreken dat ze me graag wilde helpen. Ze heeft wat zinnetjes voor me vertaald in het Pools, fonetisch opgeschreven én ingesproken via whatsapp.

Toen ik het las en hoorde zonk de moed me in de schoenen. Mijn hemel, hoe ga ik dit uit m’n strot krijgen? Kan ik dit wel? Als ik het verkeerd uitspreek, kraam ik dan hele foute woorden uit?! Gelukkig kon ze me geruststellen. Ik kon ze niet uitschelden voor rotte vis of anderszins beledigende dingen zeggen, dus ging ik met goede moed aan de studie. Mijn man grapte dat ik maar een paar biertjes naar binnen moest slaan, want met een driedubbele tongval zou het vast lukken om die 5 medeklinkers achter elkaar uit te spreken.

Toen de jongens uit school kwamen keken ze me vreemd aan… “mam, wat dóé je?” Mama spreekt vloeiend Pools jongens, of nou ja… dat is de bedoeling. Ik keek ze verwachtingsvol aan, maar het gezicht van mijn oudste sprak boekdelen. Oké… blijven oefenen…

Tijdens één van de vele pogingen om enigszins vloeiend Pools te spreken, had ik niet in de gaten dat manlief het stiekem opnam en naar zijn collega appte. Ik sputterde nog wat tegen, want ik was er zelf nog niet tevreden over. Het antwoord kwam sneller dan gedacht. Het is wat vernederlandst Pools, maar ze vond het supergoed! YES!

Als de dag van het huwelijk is aangebroken voel ik toch die lichte spanning. Ga ik het echt doen? Wat nou als m’n tong in de knoop ligt van al die medeklinkers en klemtonen op vreemde plekken?
“Ik ga iets doen wat ik nog nooit gedaan heb, dus ik hoop dat het lukt”, begon ik dapper.
Ik zie de bruid in volle verbazing me aanstaren, de bruidegom zit met de tranen in z’n ogen en hun Poolse gasten stijgen bijna op van hun stoel van verbazing en ontroering. Een daverend applaus barst los als ik opgelucht ademhaal. Ik ben er doorheen en het is me gelukt! De ceremonie is prachtig en als na afloop de vader van de bruidegom me in tranen bedankt voor de prachtige, treffende woorden, schenkt hij me een dankbare blik. “U heeft ze zó goed begrepen, wat bent u een geweldige vakvrouw!”

Een overweldigend gevoel van dankbaarheid overspoelt me. Dit was het al die uren méér dan waard! Weer besef ik me ten volle, ik heb écht het mooiste beroep ter wereld!

Write a comment:

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.