Open/Close Menu Voor een unieke, persoonlijke ceremonie | For a personal, intimate ceremony full of love, humour and style.

En dan zit je ineens bij het bruidspaar op de bank, niet als familielid voor een social visit, maar nu in m’n nieuwe functie als BABS, hún BABS! Het werd een mooi gesprek met meer dan genoeg informatie om een prachtige speech te maken die z’n ruwe vormen al enige tijd had.

Ondertussen had ik ook nog geheimpjes voor het bruidspaar, want we hadden wat verrassingen voor ze in petto. Superleuk allemaal, maar het maakte het hele gebeuren er niet makkelijker op. Tegen wie kan ik nu wat wel, en wat niet vertellen? Bij ieder telefoontje, in ieder gesprek, bij iedere ontmoeting legde ik m’n woorden eerst op tien weegschalen. Wie is mijn gesprekspartner, wat weet diegene wel en wat niet? Waar hebben we het over? Waar mag ik het niet over hebben? Naarmate De Dag dichterbij kwam, werd het moeilijker en moeilijker.

Dat je dan met je moeder nog een hele dag (en die duurt dan lang joh!) op stap bent, weet je van gekkigheid niet meer waar je het over moet hebben en hoe je het onderwerp “bruiloft” moet mijden. En dan ook nog op zodanige manier dat het geen argwaan wekt! Gelukkig kon ik thuis sparren en m’n ei kwijt. Ondertussen de dagen aftellend.

Telefoon: m’n vader (en getuige van de bruid) aan de lijn. “Sas, ze belde net dat ze de trouwambtenaar hebben gesproken. Die had voorgesteld dat de getuige een leuke tekst schrijven in het trouwboekje. Dat vind ik nou zó’n leuk idee van die ambtenaar! Wil jij eens met me meedenken erover?” Tuurlijk pap, ik denk wel met je mee hoor, zei ik uiterst koel m’n gezicht in de plooi houdend. Ondertussen pieste ik in m’n broek van het lachen, en appte daarna gelijk m’n nicht… moet je nou horen! M’n vader belde net…” we hebben er heerlijk om gelachen. O, o, o, ze moesten eens weten!!